ลั่วหวนเจินเริ่มกวาดล้างแดนลับ
กำไลมิติยัดไว้จนเต็มตึง
ระหว่างนั้นมีศิษย์พยายามเข้ามาใกล้ไม่ขาดสาย หวังจะเก็บเกี่ยวโดยไม่ต้องลงแรง ทว่าก่อนที่ลั่วหวนเจินจะต้องลงมือเอง ก็ถูกหุ่นเชิดสองตนที่อยู่ในขอบเขตขั้นตันก่อกำเนิดขั้นสมบูรณ์ร่วมมือกันตีจนหนีไป
สองตนนั้นไม่เพียงแค่ตีพวกเขาให้หนีไป แต่ยังชิงเอามารอสูรที่ผู้มาเยือนล่าได้ทั้งหมด มามอบให้แก่ลั่วหวนเจิน
ลั่วหวนเจินรับไว้ทั้งหมดอย่างไม่ปฏิเสธ
ก็ในเมื่อบังอาจมาชิงของผู้อื่น ก็ต้องชดใช้ด้วยของของตนเช่นกัน ภายในใจของนางไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
นางไม่ใช่ฝ่ายเริ่มชิงของผู้อื่นก่อน แต่หากมีใครคิดไม่ซื่อหมายตาของของนาง เช่นนั้นก็อย่าหวังว่านางจะเกรงใจ!
ราตรีกาลเคลื่อนต่ำลง เสียงแมลงเรไรระงม
พุ่มไม้พงไพรภายใต้สายลมโชยส่งเสียงซ่า
ไกลออกไปดังเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของมารอสูรเป็นระยะ ยิ่งขับให้รัตติกาลในแดนลับเงียบงันยิ่งขึ้น
เจาชิงและกงเหลียนกำลังประสานงานกันล่ามารอสูร
เบื้องหน้าดังเสียงผู้ฝึกห้าคนกำลังสนทนา——
“นางเข้ามาจริงๆ หรือ?”
“เข้ามาจริงๆ! และตอนนี้นางยังล่ามารอสูรไปมากมาย”
“ข้าคิดจะเข้าไปชิงมาบ้าง ก่อนหน้านี้ กลับถูกสองสมุนข้างกายนางชิงไปแทน เสียแรงเปล่า!”
“ไม่เช่นนั้นพวกเราร่วมมือกันไปชิงนางดีกว่า ข้าเห็นว่าของในมือนางมีมากทีเดียว”
“ตกลง”
ผู้คนจากไปแล้ว
เจาชิงและกงเหลียนผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พลันแสดงสีหน้าเคร่งขรึม
“ศิษย์พี่สาม พวกเราไปดูไหม? หากเป็นเพื่อนร่วมสำนักที่สนิทกัน เราอาจช่วยได้บ้าง”
เจาชิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ถูกต้อง ใช้จำนวนมากกว่ารุมทำร้าย นับว่าเป็นความสามารถอันใด”
ทั้งสองร่ายวิชาอำพรางกาย ใช้วิชาลอบเร้นแฝงกายติดตามไป