"ผู้อาวุโส ท่าน ท่านพูดอะไร? หมิงเยว่ไม่เข้าใจ ท่านฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ?"
ซูหมิงเยว่สะบัดมือผู้อาวุโสตานหงอย่างแรง แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเจาชิง
"ข้าไม่รู้... ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเย่โหรวเป็นบุตรสาวของข้า หมิงเยว่ ผู้อาวุโสขอร้องเจ้าละ... เช่นนี้แล้ว ให้ข้ามอบหัวใจของข้าแก่เจ้าเลยดีหรือไม่ เจ้ากลับไปกับข้า เราทำการเปลี่ยนหัวใจกันใหม่อีกครั้งเถิด!"
ผู้อาวุโสตานหงน้ำตาเลือดไหลริน หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเสียใจไม่รู้จบ
ซูหมิงเยว่ได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
บัดซบ
เย่โหรวเป็นบุตรสาวของผู้อาวุโสตานหงงั้นรึ?
มิน่าล่ะ นางถึงได้ดีต่อข้ามาตั้งแต่เล็ก ที่แท้ข้าก็เป็นแค่ตัวแทนของคนอื่น!
แต่ก็เป็นนางเองที่ควักหัวใจของเย่โหรวออกมา แล้วใส่ให้ข้า ตอนนี้มีสิทธิ์อะไรให้ข้าคืนกลับไป?
อีกทั้งหัวใจของหญิงชราอย่างตานหง จะเทียบกับหัวใจหนุ่มสาวของเย่โหรวได้อย่างไร?
ในใจของซูหมิงเยว่มีแต่ความไม่ยินยอมเป็นร้อยเป็นพัน
ทว่าเจาชิงสู้ตานหงไม่ได้
หากข้าปฏิเสธตรง ๆ ไม่อยากรับรองว่าหญิงชราผู้นี้จะลงมือกับข้าเพื่อช่วยชีวิตเย่โหรวหรือไม่
ที่นางอ้อนวอนอย่างน่าสมเพชเช่นนี้ได้ คงเป็นเพราะสายสัมพันธ์ที่เกือบจะเป็นแม่ลูกกันตลอดสิบปี
ซูหมิงเยว่กัดริมฝีปาก ทำท่าเหมือนกำลังลำบากใจ
"ผู้อาวุโส หมิงเยว่ยินดี ท่านดีต่อหมิงเยว่ถึงเพียงนี้ คำขอของท่านหมิงเยว่จะปฏิเสธได้อย่างไร... เพียงแต่ผู้อาวุโสมีบุตรสาวแล้ว หากหมิงเยว่คืนหัวใจให้ศิษย์พี่เย่โหรวไป ท่าน... ท่านจะยอมสละหัวใจตนเองเพื่อช่วยหมิงเยว่จริงหรือ?"
"จริง หมิงเยว่ ข้ายอม!"
ตานหงร้องออกมาอย่างร้อนรน ใบหน้าปรากฏแววยินดี แทบอยากจะชี้ฟ้าสาบาน
นางจะไม่ยอมช่วยหมิงเยว่ได้อย่างไร?
นางรักและเอ็นดูหมิงเยว่ประหนึ่งบุตรสาวแท้ ๆ
ไม่ว่าจะเป็นเย่โหรวหรือซูหมิงเยว่ ชีวิตของทั้งคู่ล้วนมีความสำคัญมากกว่าชีวิตของนางเสียอีก
ซูหมิงเยว่ขมวดคิ้วเบา ๆ ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล
"หมิงเยว่จะเชื่อท่านได้อย่างไร? มันเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของหมิงเยว่ หมิงเยว่ไม่อาจมองข้ามได้จริง ๆ ตอนนี้หมิงเยว่คงเชื่อใจได้เพียงศิษย์พี่สามเท่านั้น"