นางสัมผัสได้ถึงความแข็งเกร็งเล็กน้อยในอ้อมกอดของสาวน้อย ลั่วหวนเจินจึงมองไปยังทิศทางที่นางมอง—
คือศพของผู้อาวุโสตานหง
ลั่วหวนเจินง่วงจนหนังตาจะปิดลงทุกที ศีรษะน้อยผงกตกลงมาเป็นพัก ๆ แต่นางยังพยายามฝืนใจพูดให้ชัดเจน
ท่านอาจารย์อวินเหยาเคยสอนนางว่า ห้ามใช้คำว่า "เพื่อเจ้าดี" ของตนไปตัดสินใจแทนผู้อื่น
บางเรื่องแม้จะโหดร้ายเพียงใด ผู้ที่เกี่ยวข้องก็มีสิทธิ์ล่วงรู้ความจริง
"พี่เย่โหรว ผู้อาวุโสตานหงนาง… จริง ๆ แล้วเป็นแม่บังเกิดเกล้าของพี่.."
ร่างของเย่โหรวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ลั่วหวนเจินยังคงงึมงำพูดต่อไป
"หัวใจของพี่ถูกนางเปลี่ยนออกไป… หลังจากนางรู้ว่าพี่เป็นบุตรสาวของนาง นางเสียใจอย่างที่สุด นางไปร้องขอจากซูหมิงเยว่ให้คืน แต่… แต่นางไม่อาจทวงคืนมาได้"
"ดังนั้นนางจึงเปลี่ยนหัวใจของนาง… ให้แก่พี่แล้ว…"
"แต่หัวใจนี้เสียหายยับเยิน คงทนอยู่ได้ไม่นานนะ…"
"ครั้นกลับถึงสำนักแล้ว พวกเราไปตามหาซูหมิงเยว่เพื่อเอาหัวใจเดิมของพี่คืนมา… ฮื่อ…"
ลั่วหวนเจินผล็อยหลับไป
ร่างน้อยอ่อนปวกเปียกพิงอยู่ในอ้อมกอดของเย่โหรว ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวลึก หนำซ้ำยังมีเสียงกรนละเอียดเบา ๆ ดังแทรกมา
ทว่าเย่โหรวกลับตะลึงค้างอยู่กับที่
ผู้อาวุโสตานหง… เป็นแม่ของนางงั้นหรือ?
สตรีผู้นั้นที่ตลอดทางคอยแต่กลั่นแกล้งนาง เพื่อซูหมิงเยว่ กระทั่งมองนางและลั่วหวนเจินเป็นเสี้ยนหนามที่ขัดหูขัดตา กลับเป็น… แม่บังเกิดเกล้าของนาง?
จิตใจของเย่โหรวสับสนยิ่งนัก
แต่นางเพียงนิ่งเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน