ลั่วหวนเจินโผเข้ากอดอวินเหยา น้ำตาคลอเบ้าตาแดงก่ำ
อวินเหยาเห็นดังนั้นก็ลูบหัวน้อย ๆ ของนาง “เป็นอะไรไป ในแดนลับถูกใครรังแกมาหรือ”
ตามหลักแล้วไม่ควร
ใครจะรังแกเจินเจินได้
ทั้งตัวนางก็ไม่มีรอยขีดข่วนสักนิด สภาพดูดีมากด้วย
สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือบนหัวทำให้ลั่วหวนเจินรู้สึกถึงความเป็นจริงขึ้นมาบ้าง
ท่านอาจารย์ของนางยังสบายดี
ภาพในกระจกแดนลับที่ตันเถียนถูกทำลาย ซูบผอมร่อแร่ ล้วนเป็นภาพลวงตา
ตราบใดที่นางอยู่ นางไม่มีทางปล่อยให้ท่านอาจารย์อวินเหยาของนางพบจุดจบอเนจอนาถถึงเพียงนั้นเด็ดขาด
ลั่วหวนเจินขยี้ตาสีแดงเรื่อ กลั้นน้ำตาไว้ แล้วรีบปล่อยงูยักษ์เกล็ดทมิฬที่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตายออกมาจากมิติสัตว์เลี้ยงวิญญาณ
“ท่านอาจารย์เจ้าขา ช่วยเสี่ยวเฮยด้วย”
งูยักษ์เกล็ดทมิฬที่ถูกพอกด้วยสมุนไพรทั่วร่าง แต่เลือดยังคงไหลไม่หยุด ปรากฏกายร่อแร่อยู่เบื้องหน้าอวินเหยา
อวินเหยาทอดสายตามองงูยักษ์เกล็ดทมิฬ “เจินเจินคบเพื่อนสัตว์ปีศาจในแดนลับมาหรือ”
โลกฝึกตน ผู้ฝึกส่วนใหญ่ล้วนทำพันธสัญญากับสัตว์ปีศาจเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณของตน
เพื่อเพิ่มพลังช่วยเหลือบนเส้นทางการฝึกตน และในขณะเดียวกันก็ให้ชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายไม่โดดเดี่ยวจนเกินไป
เขาคิดว่าลั่วหวนเจินร้องไห้เพราะสัตว์ปีศาจที่เพิ่งทำพันธสัญญาได้รับบาดเจ็บ
จึงเอ่ยปลอบเบา ๆ “ไม่เป็นไร อาจารย์จะดูให้”
อวินเหยาถนัดวิชาเวทมนตร์ แต่ในฐานะผู้ทรงพลังขั้นข้ามเคราะห์ ย่อมรู้ทุกอย่างบ้างไม่มากก็น้อย
เขาเดินไปตรงหน้างูยักษ์เกล็ดทมิฬ ยกมือขึ้น แสงแห่งวิญญาณอ่อนโยนสายหนึ่งตกลงบนร่างงูยักษ์เกล็ดทมิฬ