หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น เมื่อได้ล่วงรู้ชาติกำเนิดของงูยักษ์เกล็ดทมิฬ ใจย่อมต้องหวั่นไหว
แต่ลั่วหวนเจินไม่คิดเช่นนั้น นางไม่ต้องการมรดกของเผ่ามังกรจากแดนลับเป๋ยไห่ นางเพียงอยากให้สหายงูยักษ์เกล็ดทมิฬมีชีวิตอยู่
นางต้องการช่วยมัน
ส่วนสมบัติล้ำค่าในแดนลับเป๋ยไห่นั้น คือมรดกของมัน ไม่สมควรถูกผู้ใดแย่งชิงไป
ปกป้องสิ่งมีชีวิตหายากที่ใกล้สูญพันธุ์ เป็นหน้าที่ของทุกคน!
“เหลือเวลาอีกสิบสามวันกว่าการเดินทางในแดนลับจะสิ้นสุด”
“แต่บาดแผลของเสี่ยวเฮย คงทนไม่ไหวถึงตอนนั้น”
เด็กน้อยยืนตรงหน้าเหล่าศิษย์ เอ่ยทุกถ้อยคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ศิษย์สำนักเสวียนเทียนได้ยินดังนั้น ต่างคาดเดาได้ว่าลั่วหวนเจินจะเอ่ยสิ่งใดต่อ
พวกเขาล้วนรู้สึกดีกับพญางูใหญ่ที่วนเวียนในบ่อหล่อเลี้ยงวิญญาณเช่นกัน
แม้ในตอนแรก ที่บ่อน้ำร้อนตำหนักชางหัว พวกเขาจะตกใจกับมันอย่างมาก
แต่มันก็มิได้ทำร้ายพวกเขา
ที่สำคัญที่สุดคือ มันคือสหายของท่านศิษย์น้าผู้น้อยของพวกเขา—
“ท่านศิษย์น้าผู้น้อย ไม่เป็นไรขอรับ เชิญท่านไปเถิด”
“สองวันนี้มีท่านนำทาง พวกเราได้ผลเก็บเกี่ยวมากมายแล้ว การเดินทางในแดนลับที่เหลือ พวกเราจะหาพบเท่าใดก็เท่านั้น”
“ใช่แล้ว ท่านศิษย์น้าผู้น้อย โปรดพาสหายอสรพิษของท่านออกจากแดนลับไปรักษาก่อน”
ทุกคนเอ่ยปากพร้อมกันอย่างอึกทึก
ความหมายคือให้ลั่วหวนเจินวางใจ ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อพวกเขามากเกินไป