อวินเหยาโน้มตัวลงกระซิบกับลั่วหวนเจินสองสามประโยค
ดวงตาของลั่วหวนเจินเปล่งประกาย นางปีนลงมาแล้วตบอกเล็ก ๆ พร้อมรับประกันว่า “วางใจเถิดท่านอาจารย์ เจินเจินจะนำหัวใจที่แข็งแรงที่สุดมาให้นางแน่!”
พูดจบ เด็กสาวก็หันหลังวิ่งออกไปนอกโถงใหญ่
อวินเหยาหันไปทางบรรดาศิษย์ แล้วกล่าวไล่ให้แยกย้าย “เอาล่ะ เรื่องนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ พวกเจ้าต่างคนต่างกลับไปเถิด”
เหล่าศิษย์รับคำแล้วพากันจากไป
บรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปเช่นกัน
ภายในโถงใหญ่ เหลือเพียงซูหมิงเยว่กับเย่โหรว และอวินเหยากับเหิงหยางจื่อรวมสี่คน
ในใจของซูหมิงเยว่แอบดีใจอยู่บ้าง
แม้จะต้องคืนหัวใจให้เย่โหรว แต่ตอนนี้อวินเหยากำลังช่วยนางหาใจดวงใหม่ และยังจะลงมือเปลี่ยนให้ด้วยตนเอง
นางแอบชำเลืองมองอวินเหยา
ใจของนางพลุ่งพล่าน เกิดความคิดอยากให้เขาหลงรักนางขึ้นมาอีกครั้ง
อย่างไรเสีย นางก็เคยพบเจอบุรุษมามากมาย
ผู้ที่งดงามที่สุดก็คืออวินเหยานี่แหละ
แน่นอนว่าหลิวรั่วฉือก็งดงามเช่นกัน แต่ว่างดงามคนละแบบกับอวินเหยา
สตรีที่แท้จริงจะเลือกเอาเพียงหนึ่งในสองได้อย่างไร?
ย่อมต้องได้ทั้งหมด
ทว่าทันทีที่ลั่วหวนเจินต้อนหมูตัวหนึ่งเข้ามาในโถงใหญ่ จินตนาการอันหวานซึ้งของซูหมิงเยว่ก็พังทลายสิ้น
“นี่! นี่คือใจดวงใหม่ที่จะเปลี่ยนให้ข้าหรือ?!”
ลั่วหวนเจินตบหัวหมูแล้วตอบแทนอวินเหยาว่า “ใช่แล้ว ข้าใช้เวลาอยู่ในเล้าหมูเสียนาน ตัวนี้แข็งแรงที่สุด พรุ่งนี้มันก็จะถูกจูงไปเชือดกินเนื้ออยู่แล้ว แต่มันยังช่วยชีวิตคนได้อีกหนหนึ่ง ศิษย์หลานซู เจ้าจงสำนึกในบุญคุณของมันด้วยใจกตัญญูเถิด”