สองวันล่วงผ่านไปโดยฉับพลัน ยามเปลี่ยนมือก็มาถึงวันแห่งพิธีราชาภิเษกองค์ใหม่
แต้มรุ่งสาง เสี่ยวซุยอันก็ลุกพรวดด้วยความร่าเริง สวมชุดเสื้อคลุมสั้นสีเงินขาว กับกระโปรงพับร้อยชั้นสีชมพูอ่อนประดับไข่ปะการัง แล้วเด้งดึ๋งตูดเดินไปเป็นสักขีพยานในก้าวสู่ราชบัลลังก์ของพี่สาวยวเลี่ย!
ณ ลานจินเฟิงอวี่ลู่
บัดนี้ เสียงกลองเอวดังกึกก้อง พัดปะไปกับลมอุ่น ก้องกังวานไปทั่วทั้งท้องพระโรง!
เหล่านางระบำเอวลี้แต่งกายอลังการ ร่ายรำระบำเจ่อจือยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ ขับขานเฉลิมฉลองแก่ผู้ดีมีเกียรติจากนานาแคว้น
ไม่ช้า เหล่าเจ้านายและทูตานุทูตแห่งแคว้นต่าง ๆ ในซีอวี้ ก็ย่องตามจังหวะกลอง เข้าสู่ที่ประชุมไล่ลงมา
เสี่ยวซุยอันในฐานะราชครู พอมาถึงก็นั่งประจำที่เกียรติยศสูงสุดทันที
เพื่อเป็นกำลังใจให้ยวเลี่ย ก้อนน้อยนั่งตรงระเบียบราบคาบ ดูมีอิริยาบถของราชครูเป็นเรี่ยมเป็นราว ทว่าฝ่าเท้าน้อย ๆ ของนางกลับซ่อนความรู้สึกจริงไม่อยู่ แกว่งไปแกว่งมาร่าเริงใต้โต๊ะ
รออยู่นานหัวค่อน เสี่ยวซุยอันจนทนไม่ได้ "เอ๊ะ อาจารย์เสวียน ทำไมช้านัก พี่สาวยวเลี่ยจะได้ออกมาเมื่อใด"
หลี่เสวียนลูบหัวนาง ยิ้มอย่างเอ็นดู "เพิ่งนั่งได้แป๊บเดียวก็นั่งไม่ติดที่แล้วนี่นา ทุกอย่างมีฤกษ์งามยามดีของมัน เกือบแล้ว รอสักครู่เถิด"
ว่าแล้วก็หยิบเม็ดองุ่นสักผล ส่งเข้าปากของก้อนน้อย
ก้อนแป้งน้อยเปิดปารับกินอย่างว่าง่าย แล้วดวงตาก็เป็นประกายวาบ ฉวยแขนเสื้อของหลี่เสวียนแน่น!
"พี่สาวยวเลี่ยออกมาแล้ว รีบดูเร็ว!"
ณ ลานจินเฟิงอวี่ลู่ สายตาของผู้คนทั้งปวงบัดนี้เบนไปยังเบื้องหน้าพร้อมกัน
เห็นยวเลี่ยประทับบนเกี้ยวพระที่นั่ง แต่งกายชุดง่าย ๆ สีเงินขาว ศิราภรณ์เป็นมงกุฎน้อยประดับเนื้อแดง
แม้ไม่มีเครื่องประดับหรูหราโอ่อ่ากาย แต่ความสูงส่งแห่งเชื้อกษัตริย์กลับเปล่งออกมาในทุกวาจาอิริยาบถ