แผนการนี้ในใจของหวังวงศ์ ได้ถูกคิดหมกมุ่นไว้หลายวันแล้ว
มีเพียงรอวันนี้ หาจังหวะจุดชนวนหนึ่งในนั้นขึ้นมา
ส่วนที่เหลืออีกสี่สิบเก้าชิ้น เมื่อได้รับความร้อนสูง ย่อมระเบิดต่อเนื่องเป็นทอด ๆ จนหมดสิ้น เปลี่ยนลานลมทองน้ำค้าหยกให้กลายเป็นงานเลี้ยงสีเลือด!
เมื่อถึงยามนั้น ยวเลี่ยและเหล่าพี่น้อง จะต้องสิ้นชีพทั้งปวง
บัลลังก์ ย่อมตกเป็นของนางทั้งหมด!
เห็นหวังวงศ์แห่งจินอูแสดงสีหน้าสมใจนึก มหาองครักษ์ก็ลังเลสักครู่ "แต่ท่านหวังวงศ์ บนลานนั้นยังมีเหล่าญาติโลหิตของท่าน และราชวงศ์จากราชอาณาจักรอื่น ๆ ข้าน้อยจะทำให้สิ้นซากทั้งปวงจริงหรือ"
หวังวงศ์แห่งจินอูส่ายหน้าแล้วส่งเสียงหึหึเย็นชา "ญาติโลหิตอะไรกัน! เหล่าพี่น้องที่สูงส่งเหนือหัวเหล่านั้น นับตั้งแต่บาดาลเคยแหงนตามองข้าบ้างเล่า"
"พวกเขาช่างควรตายยิ่งกว่าผู้ใด!" หวังวงศ์แห่งจินอูกรีดกำหนัดสองข้างแน่น
ระหว่างข้อนิ้ว เกิดเสียงกระดูกร้างดังขึ้น
ความเมินเฉยและความเย็นชาที่ต้องแบกรับมาตลอดหลายปี ทำให้นางตัดขาดความผูกพันทางสายเลือดไปนานแสนนานแล้ว
"ส่วนคนเหล่านั้นที่มาจากราชอาณาจักรอื่น ก็ประหนึ่งว่าเขาโชคร้ายเอง ยังไงก็ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือพวกเรา เมื่อหวังวงศ์ข้าขึ้นครองบัลลังก์แล้ว ก็ทุ่มเททองคำเงินและสมบัติล้ำค่าส่งไปยังบ้านเกิดเมืองนอนของเขาเป็นการใหญ่ เรื่องนี้ย่อมสงบลงเอง" หวังวงศ์แห่งจินอูคลายอารมณ์ช้า ๆ ทุกอย่างในใจได้วางแผนเรียบร้อยแล้ว
ครานี้ นางนึกถึงสิ่งใดขึ้นมา จึงรีบเร่งถามทันที "อ้อ ถูกแล้ว เจ้าที่ลอบเข้าไปในพระตำหนักเฟยเทียนเมื่อครู่ ลอบขโมยดอกยินสุ่ยของพวกเขามาได้หรือไม่"