เสี่ยวซุยอันส่ายหน้าอย่างรำคาญ ก่อนเอ่ยตัดบทว่า “เจ้าช่างน่ารำคาญนัก หากข้าทำสำเร็จเมื่อใด เจ้าจงรีบออกไปให้ไกล อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีก”
ซุนเยว่หลานหน้าซีดขาว แต่นางเชื่อแน่ว่าซุยอันไม่มีทางทำได้ จึงแค่นหัวเราะตอบตกลง
“ดี หากเจ้าทำให้นกแก้วปริศนาเอ่ยปากได้ ข้าจะไป แต่หากทำไม่ได้ เจ้าต้องตบหน้าตนเองสามฉาด พร้อมยอมรับผิดต่อหน้าธารกำนัล!”
สิ้นคำ เสิ่นจิ่งหวยขมวดคิ้วแน่น
การบังคับให้เด็กน้อยตบหน้าตนเองเช่นนี้ ช่างมีจิตใจคับแคบ เปี่ยมด้วยความอำมหิต
แม้แต่ราชทูตกุยจือที่อยู่ด้วยยังรู้สึกว่าไม่สมควร “คุณหนู งานมหาวังต้าฮุ่ยเป็นงานมงคล เหตุใดต้องถือสาหาความด้วยเล่า”
เสี่ยวซุยอันกลับไม่ใส่ใจ โบกมือน้อย ๆ ว่า “ง่ายดายนัก ข้าตกลงตามเจ้าก็ได้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้าได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่า ตบหน้าตัวเองอย่างแท้จริง!”
กล่าวจบ เสี่ยวซุยอันเดินไปยังหน้านกแก้วคอสีน้ำเงิน ยื่นมือขาวนุ่มนางออกลูบไล้ขนยาวเงามันอย่างนุ่มนวล
ได้ยินเสียงโต้เถียงกัน เหล่าขุนนางและครอบครัวต่างเบนความสนใจเข้ามา ไม่นานก็รวมตัวกันเป็นวงล้อม