ซุนจื่อเช่ากัดฟันแน่น "อย่าโทษข้าที่ใจไม้ได้หมามือนัก โทษที่พวกเจ้ารังแกน้องสาวข้าเถิด นี่คือบทเรียนที่สมควรได้รับ!"
ว่าแล้วเขาก็เตรียมผลักก้อนหินให้ร่วงลงไป ให้ทับเสี่ยวซุยอันที่อยู่ด้านล่าง
ทว่าในชั่วขณะนั้น ก้อนหินกลับหยุดนิ่งดุจถูกตรึงไว้ ไม่ขยับเขยื้อน ไม่อาจผลักให้ตกลงไปได้!
"เดี๋ยวก่อน เกิดอะไรขึ้น... เจ้าตกลงไปให้ข้าสิ..." ซุนจื่อเช่าตาเบิกโพลง ได้แต่โอบก้อนหินไว้ใหม่อีกครั้ง เตรียมออกแรงอีกครา
แต่ในพริบตาถัดมา หลังจากเสี่ยวซุยอันเดินผ่านสะพานโค้งไปอย่างปลอดภัย ก้อนหินนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน พุ่งทะยานร่วงหล่นลงมา!
ซุนจื่อเช่าไม่ทันได้ปล่อยมือ ร่วงลงมาจากหอคอยพร้อมกับก้อนหิน
"อ๊าก!" เขากระแทกพื้นอย่างแรง ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด กระอักเลือดออกมาเป็นวงกว้าง
เมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นจากด้านหลัง เสิ่นจิ่งหวยจึงรีบหันไปมอง
ก็เห็นซุนจื่อเช่าตกลงมาอยู่เบื้องหลังพวกเขา ขาทั้งสองข้างบิดเบี้ยวผิดรูป หน้าอกยังถูกก้อนหินกดทับ เลือดแดงฉานเต็มพื้น
เสี่ยวซุยอันรู้ตัวอยู่ก่อนแล้ว รังเกียจจนไม่ยอมหันกลับมามอง "นี่แหละที่เขาเรียกว่า ยกหินทุ่มเท้าตัวเอง หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวแท้ ๆ"
ไม่รู้หรือว่าสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ?
และนางก็เป็นที่รักของสรรพวิญญาณ จะคิดอาศัยสิ่งภายนอกมาทำร้ายนาง รอชาติหน้าไปเถิดนะ~
จิตใจของเสิ่นจิ่งหวยหวั่นไหวยิ่งนัก เงยหน้ามองกำแพง แล้วพิจารณาก้อนหินอีกครั้ง
ไม่นาน แววตาก็เคร่งขรึม คิดเข้าใจสาเหตุได้โดยพลัน!
มือที่กำอยู่ในแขนเสื้อแน่น เสิ่นจิ่งหวยไม่แสดงสีหน้า แต่ในใจกลับคลื่นมหึมาถาโถม ความสามารถของน้องสาวทำให้เขาต้องประจักษ์แก่ใจอีกครั้ง
ซุนจื่อเช่าพยายามยกมือขึ้น ยังคิดจะขอความช่วยเหลือ "เร็วเข้า ช่วยข้าที... เรียกคนมาช่วย..."
เสี่ยวซุยอันแสร้งทำเป็นไม่เห็น กระโดดโลดเต้น "โอ๊ย ด้านในโถงข้างหน้าเสียงดังมากเลยนะ เห็นทีคนอื่นคงมาถึงกันหมดแล้ว พี่ ๆ พวกเราไปเร็วเข้าเถิด"