ดังนั้น หลังจากกำชับเรื่องหญ้าอิ๋นชุ่ยอีกครั้ง เสี่ยวซุยอันก็คารวะอำลาท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียว แล้วจูงมือเสิ่นจิ่งเจากลับจวน
พอกลับถึงบ้าน เด็กน้อยก็เหมือนสายลม วิ่งเท้าตึงตังเข้ารบกวนที่ลานจันทร์สะท้อนเงา
"ท่านแม่ ข้าอยากไปร่วมงานมหาวังต้าฮุ่ย ต้องทำอย่างไรจึงจะไปได้ ท่านรีบบอกข้าเถิด!"
ขณะนั้น ซูจิ่นหานนั่งอยู่ในเรือนชั้นใน กำลังหารือกับเฉาเหยียนเรื่องจะเคลียร์โถงซ่งเฮ่อแล้วบูรณะใหม่
พอเห็นซุยอันกลับมา นางก็ประหลาดใจนัก "เจ้าอยากไปงานมหาวังต้าฮุ่ยหรือ? เหตุใดจึงบังเอิญนัก เมื่อครู่ พระไทเฒ่าเพิ่งส่งคนมามอบสิ่งนี้ให้เจ้า"
ว่าแล้ว ซูจิ่นหานก็หยิบบัตรเชิญสามใบ พื้นแดงอักษรทอง อันเป็นบัตรผ่านเข้างานมหาวังต้าฮุ่ยที่มอบให้แก่ตระกูลขุนนางและข้าราชการ!
เสี่ยวซุยอันถือไว้ดู ก็ดีใจจนออกนอกหน้า "ดีนักเลย พระไทเฒ่าเข้าใจข้า ข้าจะไปเด็ดหญ้าอิ๋นชุ่ยเพิ่ม เอาไปถวายนางที่วังเพื่อขอบคุณ!"
ซูจิ่นหานกล่าวยิ้มๆ "พระไทเฒ่าก็ตามใจเจ้ายิ่งนัก พึงรู้ว่า บัตรเชิญงานมหาวังต้าฮุ่ยปีนี้ หายากยิ่ง หาได้แผ่นเดียวยากนัก ได้ยินว่าแม้แต่จิ้นผิงเซี่ยนจู่ บิดาของนางยังต้องเข้าวังทูลขอด้วยตนเอง ฝ่าบาทจึงประทานให้เพียงใบเดียว"
แต่ทางฝั่งเสี่ยวซุยอัน กลับได้มาถึงสามใบทันที
ลำเอียงรักใคร่เช่นนี้ ชวนให้อิจฉายิ่ง!
เสี่ยวซุยอันเพิ่งได้สติ ปากน้อยอ้ากว้างราวกับไข่ไก่ "โอ้? เช่นนั้นแสดงว่า บัตรใบนี่หายากนักหรือ?"
เสิ่นจิ่งหวยเข้ามาพยักหน้ารับ "ถูกต้อง งานมหาวังต้าฮุ่ยแบ่งเป็นเขตนอกกับเขตใน เขตนอกส่วนใหญ่จัดแสดงบรรณาการจากแว่นแคว้นต่างๆ เหล่าบุตรหลานขุนนางทั่วไปล้วนไปร่วมสนุกได้"
"แต่เขตในจำเป็นต้องมีบัตรเชิญจึงจะเข้าได้ โดยเฉพาะปีนี้ ได้ยินว่าทูตจากแว่นแคว้นต่างๆ จะนำสมบัติล้ำค่ามาถวาย เชิญแขกในราชสำนักของเราให้ไขปริศนาความลี้ลับ ยังตั้งรางวัลใหญ่ไว้ด้วย เกี่ยวพันถึงเกียรติภูมิของชาติ ฝ่าบาทจึงต้องทรงระมัดระวังเป็นพิเศษ มิทรงอนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปง่ายๆ" เสิ่นจิ่งหวยอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล