เสี่ยวซุยอันได้ยินดังนั้น ดวงตาโตก็พลันเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
เป็นป้ายคำสั่งเจ้าสำนัก มิใช่ป้ายเชิญหรือ?
"ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์จึงมี... หรือว่าพระองค์คือเจ้าสำนักแห่งหอหมื่นสมบัติ?" เสี่ยวซุยอันไขความจริงได้ในบัดดล
กู้เยี่ยนซานหัวเราะในลำคอ "ยังดี แม้ไร้อักษรา แต่หัวเจ้าก็มิได้โง่นัก"
"ถูกต้อง หอหมื่นสมบัติคือสิ่งที่เจิ้นสร้างขึ้นเอง"
พูดถึงเรื่องนี้ ในปีนั้นเขาอายุเพียงสิบห้า ก็ใช้สมบัติล้ำค่าในวังและความลับของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ สร้างคลื่นลมในราชสำนักและยุทธภพขึ้นมาได้
กู้เยี่ยนซานยื่นนิ้วเรียวยาวไปแตะปลายจมูกเล็กๆ ของนาง
"แต่เรื่องนี้เป็นความลับของเราสองคน หากถูกผู้อื่นล่วงรู้ เจิ้นจะใช้หอหมื่นสมบัติทำการมิสะดวก เจ้าช่วยเจิ้นปิดเป็นความลับได้หรือไม่"
เสี่ยวซุยอันเลื่อมใสยิ่งนัก พยักหน้าถี่ยิบราวลูกเจี๊ยบจิกข้าว "ฝ่าบาททรงเก่งกาจยิ่งนัก พ่ะย่ะค่ะ วางใจได้ ซุยอันรับรองว่าจะไม่บอกใคร แม้ถูกตีก็ไม่บอก!"
กู้เยี่ยนซานประคองหน้าผากที่ยังคงสั่นของเสี่ยวซุยอันไว้ ถูกใจจนหัวเราะ "เอาล่ะ อย่าพยักอีกแล้ว เจิ้นเชื่อเจ้า"
ป้ายคำสั่งทองในมือ บัดนี้คือสมบัติล้ำค่าที่สุดที่เสี่ยวซุยอันเทิดทูน!
หลังเก็บใส่ตัวอย่างทะนุถนอมแล้ว เสี่ยวซุยอันก็ยังไม่วางใจ เว้นไปครู่หนึ่งก็จะคลำดูสักครั้ง ยืนยันว่ายังอยู่ในนั้นหรือไม่ กลัวว่าพลั้งมือทำหล่นไป
เมื่อกลับถึงจวน เสี่ยวซุยอันพอเห็นเสิ่นจิ่งเจาก็รีบถามเขาทันที
"ท่านพี่รอง ท่านรู้หรือไม่ว่าหอหมื่นสมบัติคืออะไร?"
เสิ่นจิ่งเจาอิจฉายกแขนกอดอก "ย่อมรู้สิ ข้างั้นฝันถึงงานประมูลใหญ่แทบตาย เพียงแต่น่าเสียดายที่หาตั๋วเชิญไม่ได้"