เหล่าขันทีใหญ่แม้จะไม่เข้าใจ แต่เห็นสีพระพักตร์ฮ่องเต้ถมึงทึง ต่างก็รีบรับคำ เรียกคนในวังมาสิบกว่าคนช่วยกันขนย้าย
ทว่า ขณะที่หีบเหล็กใบหนึ่งกำลังถูกยกออกไปนั้นเอง
เสี่ยวซุยอันก็ได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันน่าสะพรึงกลัวดังระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
เสี่ยวซุยอันตกใจ รีบชี้ไปที่หีบใบนั้นถาม “ข้างในนี้ใส่อะไรหรือเจ้าคะ”
กู้เยี่ยนซานมองไปแล้วมีท่าทีครุ่นคิด “ก็แค่ของเก่าพวกกบฏอดีตราชวงศ์ก่อนเท่านั้น ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง”
ทันใดนั้น ไออาฆาตในหีบก็หัวเราะเกรี้ยวกราดต่อไป “สวรรค์เห็นชอบ สิ่งใดดีชั่วล้วนได้รับผล ต้องให้เขาไม่มีวันได้รู้จักลูกเลือดแท้ เอาลูกปลอมมาเป็นสมบัติล้ำค่า และแผ่นดินต้องมอดไหม้ในกองเพลิง!”
“ฮ่าๆๆ นี่คือคำสาปแช่งของพวกข้าที่มีต่อเขา!”
เสียงนี้แฝงไว้ด้วยความแค้นที่ทะลวงถึงวิญญาณ ฟังแล้วให้หัวใจคนเต้นระรัว
เสี่ยวซุยอันรู้สึกไม่ค่อยดี มือน้อยๆ กุมไว้ที่อกน้อยๆ กำลังจะอ้าปากบอกเล่าคำพูดนี้แก่กู้เยี่ยนซาน
แต่นางเพิ่งจะอ้าปากน้อยๆ ได้ ยังไม่ทันเปล่งเสียง ตาก็มืดมัวไปทันใด กลับกลายเป็นลมล้มพับไปเสียแล้ว!
“ซุยอัน!”
กู้เยี่ยนซานมือไวทันคว้า ประคองร่างน้อยๆ ของนางไว้ได้ทัน สีหน้าแปรเปลี่ยนไปทันที “เด็กคนนี้ จู่ๆ ล้มลงไปได้อย่างไร มา เร็วเข้า เรียกหมอหลวง!”
เสี่ยวซุยอันสติล่องลอย มัวซัวรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความฝัน