คำนี้ทิ่มแทงจุดเจ็บของซุนเยว่หลาน ทำให้นางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมา!
ถูกต้อง ต่อให้อ๋องลั่วจะมักมากในกามเพียงใด ก็ไม่มีทางเลี้ยงดูบุตรของผู้อื่น
ทว่าร่างกายของซุนเยว่หลานอ่อนแอเกินไป และทารกในครรภ์ก็โตจนมีรูปร่างแล้ว หากบัดนี้ฝืนทำให้ตกไป เกรงว่าภายภาคหน้าจะไม่มีทางตั้งครรภ์ได้อีก
นี่ก็คือเหตุผลที่นางมาที่หอหมื่นสมบัติในวันนี้ เพื่อประมูลเครื่องเขียนสี่สมบัติของไท่จื่อที่ถูกปลด (อดีตรัชทายาท)
ในสี่สมบัตินั้น มีจานฝนหมึกหินเชออยู่หนึ่งชิ้น ทำจากหินโลหิตหยดแห่งหนานเจียง เล่ากันว่าหินก้อนนี้เป็นโอสถชั้นยอด สามารถขจัดทารกในครรภ์ได้โดยไม่ทำร้ายร่างกาย
เมื่อเห็นซุนเยว่หลานพูดไม่ออก เสี่ยวซุยอันก็ยื่นคำพูดเนือยๆ ออกมา “เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูด เช่นนั้นก็ทำตามมารยาท คำนับข้าซะ”
แต่เวลานี้เอง อ๋องลั่วก็เอ่ยขัดเสียงห้าว “เด็กน้อย อย่าได้โอหังอีกต่อไป!”
“เจ้าไม่รู้หรือว่า หอหมื่นสมบัติยึดถือกฎของยุทธภพ เมื่อก้าวเข้ามาในหอแล้ว ก็ไม่ยอมรับฐานะทางโลก มีเพียงเจ้าสำนักผู้เดียวเท่านั้นที่สูงสุด” อ๋องลั่วส่ายหน้าอันเต็มไปด้วยไขมัน หายใจออกอย่างดูแคลน!
เสี่ยวซุยอันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเขาทำเสียงจิ๊จ๊ะอีกสองครั้ง
“ต่อให้เป็นเพียงเซียงจวินเล็กๆ อย่างเจ้า วันนี้แม้องค์หญิงเสด็จมา เยว่หลานก็ไม่จำเป็นต้องคารวะ เจ้ายังไม่รีบไสหัวไป อย่ามาขวางหูขวางตาข้าอีก!”