>dUเสี่ยวซุยอันกลับส่ายหัวน้อย ๆ สายตามองไปยังเรือนชั้นในของจวนกั๋วกง
เพียงแค่บุญคุณครั้งเดียวหรือ? เกรงว่าคงไม่ใช่เพียงเท่านี้ จวนกั๋วกงอันโอฬารแห่งนี้ ในไม่ช้านางจะต้องกลับมาอีก!
เสี่ยวซุยอันยิ้มเผยไรฟันขาวเรียงตัว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนเยาว์ว่า “ไม่ต้องรีบร้อนกล่าวขอบคุณหรอกเจ้าคะท่านกั๋วกง หากภายหน้าบ้านของท่านเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก ก็มิอาจมาหาข้าได้ พวกเรามีวาสนาต่อกันนัก”
ท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียวน้ำตาซึม พยักหน้ารับ “ได้ เฒ่าข้าจดจำไว้แล้ว ทุกอย่างย่อมตามใจเจ้าเด็กน้อย”
ยามนี้ แขกเหรื่อที่อยู่โดยรอบต่างเหม่อลอย ฟังไม่รู้เรื่องราว ยังคิดว่าตนเองกำลังฝันไป
ท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียว ขุนนางอาวุโสสองแผ่นดิน ปกติย่อมสุขุมเยือกเย็น
กระทั่งในท้องพระโรงเห็นองค์หญิงแห่งราชสำนัก เขายังไม่ใยดีจะสนใจ!
“มาบัดนี้ กลับนอบน้อมต่อเด็กน้อยผู้นี้ถึงเพียงนี้ แม้แต่ยังร่ำไห้?”
“หรือว่าเด็กนี้ยังมีที่มาที่ไปอื่นอีก?”
ขณะนั้น เสิ่นจิ่งหวยก็ได้สติแล้ว แน่นอนว่าเป็นเพราะน้องสาวทำอะไรลงไปอีก!
เห็นเวลามิน้อย เสิ่นจิ่งหวยจึงลุกขึ้น ประสานมือคารวะท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียวกล่าวว่า “ท่านกั๋วกงเกรงใจเกินไปแล้ว ที่น้องสาวได้รับความเอ็นดูจากท่านนั้นเป็นเกียรติยิ่ง จวนโหววันนี้ยังมีธุระอื่น พี่น้องพวกเราจึงขอตัวกลับก่อนขอรับ”
ท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียวปาดน้ำตา รับสั่งให้ทหารประจำจวนคุ้มกันขบวนตลอดทางกลับ
ใกล้ถึงทางออกจวนกั๋วกง เสี่ยวซุยอันซบอยู่บนบ่าท่านพี่ใหญ่ ยังไม่วายโบกมือร่ำลา “ท่านกั๋วกง ท่านรักษาตัวด้วย แล้วก็จงจำไว้ หากคราวหน้ามีเรื่องลำบากใจ ต้องมาหาข้านะเจ้าคะ~”
“เอาล่ะ พวกเราต้องกลับกันได้แล้ว ทางท่านแม่ทางนั้นไม่รู้เป็นเช่นไรบ้าง พวกเราไม่อาจอยู่นอกจวนให้เป็นที่สะดุดตาเกินไป” เสิ่นจิ่งหวยอุ้มซุยอันขึ้นรถม้า ปลอบเสียงเอ็นดู