คำพูดเหมือนติดอยู่กลางลำคอ ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเบนสายตาด้วยความคับแค้น
วินาทีต่อมา พลันมีเสียงครางต่ำ เลือดจำนวนหนึ่งไหลทะลักออกจากปากของเขาอีกครั้ง
อยากรู้ชาติกำเนิดของตนหรือไม่... หึ ขอให้เจ้ามีความสามารถ ก็ตามไปถามข้าที่ปรโลกเถิด...
ดวงตาของท่านผู้เฒ่าเสิ่นแฝงแววเหี้ยมเกรียมอยู่ชั่วขณะ จากนั้นลูกตาก็แข็งค้าง ไร้แสงสว่าง
ซูจิ่นหานตกใจ รีบขยับเข้าไปเปิดขากรรไกรของเขาออก จึงได้รู้ว่า ชายแก่คนนี้กัดลิ้นตัวเองตายแล้ว!
"บัดซบ ใคร ๆ ก็ว่าเมื่อถึงคราวตาย ย่อมต้องมีวาจาดี แต่เจ้า คนชั่วร้ายเช่นนี้ มิเพียงไร้มนุษยธรรม แม้เพียงสำนึกดีเพียงน้อยนิดก็ไม่หลงเหลือ" ซูจิ่นหานย่นคิ้วเข้าหากัน รังเกียจพลางผลักศพที่ยังอุ่นให้ออกห่าง
เรื่องชาติกำเนิดของท่านโหว หรือผู้ที่ทำร้ายจิ่งไหวยและจิ่งเจา ยังไม่ทันได้ถามออกมา
ช่างน่าเสียดาย และน่าชังนัก
ขณะนั้นเอง เสียงเด็กน้อยออดอ้อนก็ดังขึ้น
"ท่านแม่ อยู่ที่ใดหรือ ซุยอันกับพี่ชายกลับถึงจวนแล้วเจ้าคะ~"
ซูจิ่นหานชักจิตจากเจตสังหาร เกิดความอ่อนโยนเหมือนบุตรอยู่ในใจ แต่งกายจัดระเบียบแล้ว
นางก้าวออกจากห้องหนังสือ มองไป๋จื่อที่เฝ้าอยู่นอกประตู "เรื่องยุติแล้ว โจรเฒ่าเสิ่นตายแล้ว"
ไป๋จื่อตื่นเต้น "ฮูหยิน ต่อจากนี้จะอย่างไรล่ะ"
"ก็ให้เขานอนแป้นสักพักเถิด อีกสองชั่วยาม ค่อยให้เด็กรับใช้ที่ไว้ใจได้เข้ามาจัดการ บอกคนภายนอกว่า เขามรณภาพกะทันหันเพราะธูปไหม้" ซูจิ่นหานสั่งการอย่างใจเย็น