ทุกคนเพ่งมองอีกครั้งจึงได้พบว่า ผู้งดงามโดดเด่นตรงหน้ามิใช่บุตรชายคนโตของจวนอันซิ่นโหวหรอกหรือ?!
มีผู้เอ่ยด้วยความตกตะลึงแล้ว “คุณชายหวยมาแล้ว”
“ดีจริง เกิดเรื่องนานปานนั้น ในที่สุดก็ได้พบเขาอีกครั้ง วันนี้ได้เห็น ยังคงเป็นชายหนุ่มรูปงามเช่นวันวาน”
ซุนเยว่หลานรู้สึกเพียงความน่าขัน งดงาม? เป็นไปได้อย่างไร ล้วนเสแสร้งกันทั้งสิ้น!
นางเบือนกายไปมองอย่างดูแคลน
ทว่าสายตาเพิ่งแตะต้องเสิ่นจิ่งหวย ซุนเยว่หลานก็เบิกตากว้าง ถอยกรูดสองก้าวด้วยความตะลึง
“อะไร? มิใช่บอกว่าท่าน… เสิ่นจิ่งหวย เหตุใดท่านจึงยังดีอยู่? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!” ซุนเยว่หลานหลุดเสียงโดยไม่ทันระวัง
กลับมิได้เสียโฉม?
เช่นนั้นนางมิใช่คำนวณผิด ถอนหมั้นการแต่งงานดีๆ ไปเสียเปล่าหรอกหรือ?
เสี่ยวซุยอันแย้งแค่นเสียง “อย่างไรเล่า พี่ใหญ่ของข้าดีอยู่ เจ้าผิดหวังนักหรือ?”
นี่… ใบหน้าซุนเยว่หลานพลันร้อนผ่าว ละอายและเสียดายท่วมท้นหัวใจพร้อมกัน
เห็นนางยังไม่หลีกทาง เสี่ยวซุยอันก็กางแขนออก ราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกน้อยยืนบังจิ่งหวย “น้องสาวไอ้โจรเปลือยล่อนจ้อน นี่พี่ชายของข้านะ ไม่ให้เจ้าดู ปากเจ้าร้าย อย่ามาทำให้พี่ใหญ่ของข้าดูอัปลักษณ์”
ผู้คนรอบข้างฟังแล้ว ต่างลอบเผยรอยยิ้ม ช่างเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาที่น่าเอ็นดูยิ่ง
ทว่าสายตาที่พวกเขามองซุนเยว่หลานอีกครั้ง ก็พลันซับซ้อนขึ้น
“คุณหนูตระกูลซุนนี่ มิได้เล่าลือว่าอ่อนโยนสง่างามหรอกหรือ เหตุใดวันนี้จึงเสียดสีเช่นนี้”
“นั่นสิ ต่อให้เรื่องแต่งงานไม่สำเร็จ ก็ไม่ควรออกมาทำลายชื่อเสียงผู้อื่น ซุนฮั่นหลินเลี้ยงดูหลานสาวเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ผู้นั้นเป็นบุตรชายใหญ่จวนโหว ทั้งมีความสามารถและรูปงาม จะถอนหมั้น ก็น่าจะเป็นจวนโหวถอนหมั้นซุนเยว่หลานต่างหาก”
“เช่นนั้นก็ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ มิน่า นางจึงพูดจาร้ายการ เห็นทีว่าในใจมีแต่ความแค้น”