ซูจิ่นหานเพิ่งก้าวเท้าออกจากจวน ด้านหลังก็มีใบเชิญส่งมาถึงจวนทันที
“อืม? ตระกูลไหนส่งมา?” หรงเฟิงนำมาให้ เสิ่นจิ่งเจาก็รับไปก่อน เปิดดู
หรงเฟิงตอบกลับ “คุณชาย เป็นจวนเซียวกั๋วกงจะจัดงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ ตามธรรมเนียมมาเชิญคนในจวนของแต่ละตระกูล”
“งานเลี้ยงนกนางแอ่นฤดูใบไม้ผลิ? นั่นมันอะไรหรือ นกนางแอ่นตัวใหญ่ไหม น่าดูหรือเปล่า ท่านพี่รอง” เสี่ยวซุยอันนั่งอยู่ในอ้อมกอดของพี่ใหญ่ ชะโงกหน้าถาม
เสิ่นจิ่งหวยยิ้มแล้วอธิบายให้ฟัง “เป็นงานเลี้ยง ไม่ใช่นกนางแอ่น ยามวสันต์อบอุ่นจัดงานเลี้ยง เป็นประเพณีของสกุลใหญ่ในนครหลวง ก็แค่รวมตัวกันเพื่อแสดงไมตรีจิต คุยเล่นดื่มชาเท่านั้น”
แต่การจัดงานเลี้ยงนั้นเหนื่อยนัก
แต่ก่อนที่ท่านโหวยังอยู่ ก็รู้ว่าฮูหยินไม่ชอบ จึงไม่เคยบังคับ ให้ซูจิ่นหานจัดงานเลี้ยงไร้สาระนี้
เสิ่นจิ่งเจาเบะปาก “จวนเซียวกั๋วกงหรือ ฮูหยินของเขาเพิ่งพาบุตรสาวไปขอให้องค์หญิงประทานพร งานเลี้ยงที่คนตาบอดตาใสจัดเช่นนี้ จะมีอะไรน่าไป”
เสิ่นจิ่งหวยกระแอมเบาๆ “จิ่งเจา เซียวกั๋วกงเป็นคนเที่ยงธรรมหนักแน่น บิดายามมีชีวิตนับถือเขามาก อย่าพูดลับหลัง”
แต่เสี่ยวซุยอันไม่สนใจมากถึงเพียงนั้น นางเป็นเด็กไร้เดียงสา พอได้ยินว่าเป็นงานเลี้ยง ก็กระพริบตาปริบๆ อย่างคาดหวัง
“อย่างนั้นก็ต้องมีของกินอร่อยๆ มากมาย และของสนุกๆ ให้ดูแล้วสิ?”
“น้องหญิงอยากไปหรือ?” เสิ่นจิ่งหวยมองออก จิ้มปลายจมูกนางถาม
เสี่ยวซุยอันผงกหัวรัวๆ ทันที ฮิฮิพยักหน้า “อื้มๆ อยากไปเล่น! ท่านพี่ใหญ่ว่าอย่างไร?”
เสิ่นจิ่งหวยจะยอมให้น้องหญิงผิดหวังได้อย่างไร จึงตัดสินใจ สั่งให้หรงเฟิงไปบอกคนรับใช้ของจวนเซียวกั๋วกง
“ดีแล้ว บอกว่าจวนเรารับใบเชิญนี้แล้ว ขอบคุณความปรารถนาดีของจวนกั๋วกง”
……
พริบตาเดียว สองวันก็ผ่านไป ถึงวันที่ควรไปจวนเซียวกั๋วกงเพื่อร่วมงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิแล้ว
เพียงแต่เช้าตรู่ ซูจิ่นหานก็ไม่ปรากฏตัว นางขึ้นรถม้าแต่เช้า มุ่งหน้าไปยังตรอกหลานฮวาอีกครั้ง