จางไท่อีคุกเข่าอยู่ในตำหนัก ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกราวกับมีหนามทิ่มหลัง ตึงเครียดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว
ความจริงเรื่องหญ้าอิ๋นชุ่ย พระไทเฒ่าทรงมีรับสั่งเด็ดขาด ห้ามเขาแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ
จางไท่อีได้แต่กัดฟัน ก้มหน้ากล่าว "ทูลกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง กระหม่อม... ไม่ทราบจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ โปรดอภัยความโง่เขลาของกระหม่อมด้วย"
กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นสีหน้าเครียดเคร่ง ฉับพลันสะบัดชายแขนเสื้อ ใบหน้าเผยความเหี้ยมเกรียม
"ดูท่าเจ้ามิใช่แค่โง่เขลา แต่มันไม่รู้จักเป็นตาย ยังคิดปิดบังเปิ่นกงอีกหรือ จอมเวทย์ใหญ่ นำน้ำสัจจะมา!"
จางไท่อีตื่นตระหนก ใจคิดหาทางอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น เขานึกแผนหนึ่งได้ ลุกขึ้นหมอบคำนับทันที "กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง กระหม่อมทราบแล้ว กระหม่อมขอถวายพระพรกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง!"
"ยินดีจากเรื่องใด เจ้ากำลังเพ้อเจ้ออะไร" กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นขมวดคิ้วตวาด
"พระไทเฒ่าทรงหายจากอาการบาดเจ็บรวดเร็วปานนี้ ล้วนเพราะในวังมีเทพธิดาประทับ ประทานพรคุ้มครอง นี่คือพรหมลิขิต ความปิติมาจากตำหนักปี้ลั่วกง!" จางไท่อีก้มหน้าเอ่ยสรรเสริญ
ได้ฟังดังนั้น กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นพลันชะงัก "อะไรนะ..."
จางไท่อีหมอบกับพื้น ไม่กล้าเงยหน้า เหงื่อเม็ดใหญ่หยดลงพื้น รวมตัวเป็นแอ่ง
ความจริงพูดไม่ได้
ก็ต้องพูดในสิ่งที่อีกฝ่ายอยากฟัง... ลองเสี่ยงดูสักตั้ง
ทว่าวินาทีต่อมา สีหน้าของกุ้ยเฟยสกุลเสิ่นก็เปลี่ยนไปจริง ๆ
ราวกับได้รับแรงบันดาลใจ นางตาเป็นประกาย มุมปากยกสูง "จริงสิ เหตุใดเปิ่นกงจึงคาดไม่ถึง! เจ้าไท่อีฝีมือการแพทย์ธรรมดา แต่กลับชำนาญการประจบสอพลอยิ่งนัก"
ก่อนหน้านี้ นางยังต้องใช้ความคิดอย่างยากเย็นเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ซีเอ๋อร์
แต่ยามนี้ ผลงานสำเร็จรูปก็อยู่ตรงหน้า แค่หยิบฉวยก็พอมิใช่หรือ!
กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นเผยท่าทีลำพอง "อย่างไรเสียยายแก่ตำหนักหัวเจ๋อก็ไม่รู้จักดีชั่ว ไม่ยอมรับน้ำใจของเปิ่นกง เช่นนั้นก็ขอยืมชื่อนางมาใช้ ปูทางให้ซีเอ๋อร์ก็แล้วกัน"