ท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียวจัดการทันที “ผู้ใดมา นำตัวกบฏไปส่งศาลต้าหลี่ซื่อ ให้ท่านจางซิวไต่สวนก่อน อย่าได้รั้งรอแม้แต่น้อย!”
ส่วนตัวเขาเองก็พาเสี่ยวซุยอัน มุ่งหน้าสู่วังหลวง เข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ด้วยตนเอง
ครานี้ กู้เยี่ยนซานเพิ่งจะลงจากว่าราชการ
ทราบว่ากบฏถูกจับกุมได้แล้ว ในใจเขาตกตะลึงเล็กน้อย
เรื่องที่ขุนนางผู้มากความสามารถมากมายยังไร้หนทาง กลับถูกเด็กน้อยคนหนึ่งคลี่คลายได้ในชั่วข้ามคืน?
กู้เยี่ยนซานผลัดเปลี่ยนจากฉลองพระองค์มังกรทันที สวมอาภรณ์ลำลอง มุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดินของศาลต้าหลี่ซื่อ เพื่อดูให้เห็นกับตาว่าผู้ใดคิดการกบฏ
ภายในคุกมืดสลัว เพิ่งก้าวถึงปากทาง กลิ่นคาวคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียนก็ปะทะโสตประสาท
ยามนี้หัวหน้ากบฏผู้นั้น ถูกทัณฑ์เผาเหล็กลนไฟมาแล้วสองรอบ เนื้อหนังถูกเผาจนเลือดไหลซึม แทบจะสุกจนเกรียม
แต่เขากลับยังกัดฟันแน่น ยอมทนทุกข์ทรกรรม ไม่ยอมเผยฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดในเมืองหลวง
กู้เยี่ยนซานก้าวเท้าไปตรงหน้าเขา ดวงตาคู่เรียวเรียวกวาดมองลงมาด้วยแววพินิจ
“ว่าเถิด เหตุใดจึงก่อกบฏ?”
“สามารถตระเตรียมศาสตราวุธไว้มากมายเพียงนี้ ดูทีผู้ที่คอยติดต่อและประสานงานในเมืองหลวง คงต้องเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย”
“จงสารภาพมาให้หมด บัดนี้ บางทีเราอาจจะยอมให้ความตายอันรวดเร็วแก่เจ้าได้” กู้เยี่ยนซานปราศจากแววโกรธา มีเพียงความสงบนิ่งดั่งจ้องมองมดปลวก
ชายผู้นั้นสีหน้าแน่วแน่ เด็ดเดี่ยว ราวกับไม่กลัวตาย ถ่มน้ำลายปนเลือดอย่างอ่อนแรง “ตัดใจ……เสียเถิด! พวกข้าถึงต้องตายทั้งเป็นด้วยคมมีดนับพัน ก็ไม่มีวันเผย นาม ท่านผู้มีพระคุณ!”
กู้เยี่ยนซานส่ายหน้าอย่างเย็นชา “ซื่อสัตย์ภักดีถึงเพียงนี้? น่าเสียดาย เพียงแค่กำลังน้อยนิด เหตุใดจึงสามารถสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่ได้ บัดนี้แคว้นสงบสุขปลอดโปร่ง พวกเจ้าคิดก่อความวุ่นวาย ก็แค่เอาชีวิตมาทิ้งเสียเปล่า”
คำพูดนี้หลุดออกไป ชายผู้นั้นกลับเหมือนได้ยินเรื่องขำขันอันใด