และสิ่งที่เขาแอบวางเข้าไป
ก็คือแผ่นเหล็กทองคำ!
ไม่ช้า เสียงล้อรถม้าดังกร๊อดกร๊อด ประมุขป้อมยืนอยู่กับที่ จ้องมองไปในทิศทางที่ห่างไกล แล้วถอนหายใจเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน
"ถ้าผู้สืบสกุลลงมาสู่โลกมนุษย์ สิ่งนี้ย่อมก่อความละโมบให้คนอื่นเป็นแน่"
"ยิ่งกว่าที่จะแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ไว้ ไม่เสมอด้วยการมอบให้ผู้อุปการะที่มีบุญวาสนาไปเสียเลย"
"หวังว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในแผ่นเหล็กนี้ เจ้าจะช่วยไขปริศนาให้ตระกูลเฟิงของข้าได้!"
เมื่อรถม้าค่อย ๆ ไกลหาย จนพ้นอาณาเขตของป้อมตระกูลเฟิงโดยสิ้นเชิง
เสี่ยวซุยอันพิงอยู่ในอ้อมแขนกู้เยี่ยนซาน หาวเบา ๆ หนึ่งครั้ง ง่วงหนักจนเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง
แต่พอดีขณะนั้น ข้างหูดังเสียง "ติ๊ก" ดั่งเสียงลูกปัดหมุนกลิ้ง
ก้อนแป้งน้อยตื่นตัวขึ้นทันที ไล่ตามทิศทางของเสียง แล้วรีบก้มมองกระเป๋าเล็ก
เห็นเพียงลูกแก้วทรงกลมสีเหลืองอำพันที่เก็บได้จากเรือรบเมื่อกี้ บัดนี้กำลังหมุนเองอย่างเบา ๆ
พร้อมเสียง "ติ๊กติ๊ก" เมื่อหยุดลง หมอกบนลูกแก้วก็เลือนหายไปด้วย
เสี่ยวซุยอันแปลกใจไม่น้อย ว่าเหตุใดลูกแก้วจึงขยับเองได้
ว่ากันตามจริง การมาเยือนป้อมตระกูลเฟิงครั้งนี้ช่างเป็นประสบการณ์วิเศษจริง ๆ ก้อนแป้งน้อยจ้องมองลูกแก้วนี้ รู้สึกได้เสมอว่าระหว่างทั้งสองมีสายใยอันใดบางอย่างเชื่อมโยงกันอยู่
ขณะกำลังสงสัยอยู่นั้น กะทันหัน ก็ได้ยินเสียงเรียกดังขึ้น
"ฝ่าบาท! ในที่สุดก็ตามหาพบแล้ว!"
"เมื่อครู่ไม่ทราบเพราะเหตุใดจึงหลงทางหายสูญไป?"