“ปราการตระกูลหลางเกิดอะไรขึ้นนะ” เสี่ยวซุยอันสีหน้าเย่อครุ่นคิด มือน้อยๆ จับชายแขนเสด็จพ่อโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือเริ่มเหงื่อผืน
กู้เยี่ยนซานดมกลิ่นควันไฟเหม็นไหม้ที่ลอยมาไกลในอากาศ
ทั้งที่ระยะทางไกลถึงเพียงนี้
เสียงระเบิดนั้น...กลิ่นเช่นนี้...
ภายในปราการย่อมต้องเกิดหายนะครั้งใหญ่เป็นแน่!
แต่เกรงจะทำให้ก้อนแป้งน้อยตกใจ กู้เยี่ยนซานยังคงตบบ่าเบา ๆ “เสด็จพ่อเพียงเดาทิศทางคร่าว ๆ เท่านั้น อาจไม่ใช่ทางนั้นก็ได้ เจ้าไปรอในรถม้าเถอะ อากาศเย็นแล้ว เตาอุ่นใต้เก๋งรถจุดไว้แล้ว อุ่นสบายนัก”
ก้อนแป้งน้อยจำต้องพยักหน้า แล้วกู้เยี่ยนซานก็ตั้งใจจะส่งคนออกไปสำรวจด้านหน้า
แต่ยังไม่ทันทหารที่ส่งไปจะกลับมา ขุนนางตำแหน่งเล็กสองนายที่เดินทางผ่านศาลารับราชการแห่งนี้ ก็วิ่งโวยวายเข้ามาเสียก่อน
“เร็วเข้า เจ้าหน้าที่ศาลา เอาชาอุ่นมาถวายสักกานึง ให้ข้ารู้สึกตัวเสียก่อน”
“น่าสยดสยองเหลือเกิน ปราการตระกูลหลางนั่น ช่างเลวร้ายเหลือที่จะมอง!” ทั้งสองสีหน้าซีดขาว หน้าอกมีคราบสกปรก เพิ่งอาเจียนไปเมื่อครู่เป็นได้
กู้เยี่ยนซานขมวดคิ้ว หันไปถามทั้งสอง “ท่านทั้งสอง ปราการตระกูลหลางเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ทั้งสองเอาชาเปล่าลงคอไปกว่าครึ่งชาม จึงหอบถอนหายใจว่า “ระเบิด! ปราการตระกูลหลางไม่รู้วิสัยใด พลันเกิดเพลิงไหม้ขึ้น แล้วครึ่งปราการก็ถูกระเบิดจนพินาศ...”
“ข้าทั้งสองอยู่ห่างจากที่นั่นถึงครึ่งลี้ ยังถูกแรงสั่นสะเทือนจนแทบหูหนวก ยังมี...ยังมีนิ้วมือคนกระเด็นมาตกหน้าข้า ช่าง...เฮือก...”
ทั้งสองยังตกอยู่ในความหวาดผวา พูดไปครึ่งทางก็กลัวจนอยากอาเจียนอีกครั้ง
กู้เยี่ยนซานใจสั่นเล็กน้อย รีบถามรายละเอียดต่อ
แท้จริงแล้ว ขุนนางเล็กทั้งสองผ่านมาแถวนี้ ได้ยินว่าวันนี้ปราการจะเปิดเผยตราเหล็กทองคำ จึงตั้งใจจะลองดวง เดินไปเก็บภาพให้ตาได้ชื่นชม
แต่ผลกลับไม่ทันได้เห็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลหลาง แถมแทบถูกภัยลูกใส่ไปด้วย
ทำให้ทั้งสองบ่นพึมพำตลอดทางว่า ซวยจริง ๆ ช่างซวยเหลือเกิน!