เรื่องทัพกบฏเซ่าซีนั้น ท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียวทราบดีตั้งแต่คราเหล่าขุนนางหารือกันก่อนหน้านี้
ในมือเขามีทหารมากมายและแม่ทัพนายกองเพียบพร้อม ทว่ากลับไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรและหาที่ใช้กำลังไม่ได้เลยสำหรับเรื่องนี้
นี่ทำให้ท่านกั๋วกงรู้สึกกลัดกลุ้ม เหตุนี้ยามดึกจึงยังไม่ยอมเข้านอน
ทว่าบัดนี้ เสี่ยวซุยอันกลับมาเยือนอย่างกะทันหัน ไม่เพียงพบร่องรอยของกบฏ แม้แต่สถานที่ซ่อนศาสตราวุธก็สืบรู้จนกระจ่าง!
ท่านกั๋วกงประหนึ่งผู้ที่เดินอยู่ในความมืดแล้วเห็นประทีปสว่าง เอ่ยด้วยความประหลาดใจและยินดีว่า "จริงหรือ? ฝ่าบาทกำลังทรงพระกังวลเรื่องนี้อยู่ หากจับกบฏได้ เมืองหลวงก็จะสงบสุขดังเดิมแล้ว!"
เสี่ยวซุยอันพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ท่านกั๋วกง ท่านมีทหารอยู่มากมิใช่หรือ เรียกพวกเขามาบัดนี้ได้หรือไม่ สักสองสามร้อยคนก็พอ เราต้องรีบหน่อยแล้ว"
ท่านกั๋วกงหยิบทวนยาวที่วางอยู่บนชั้นวางอาวุธในห้องหนังสือขึ้นมา จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "คนมา! เรียกทหารค่ายรักษาเมืองสามร้อยนาย ทหารค่ายนอกห้าร้อยนาย เคลื่อนพลทันที อย่าได้ผิดพลาด!"
คำสั่งทหารไม่แบ่งกลางวันกลางคืน
เพียงออกคำสั่ง ก็สามารถออกรบได้ทุกเมื่อ
ท่านกั๋วกงสมเป็นแม่ทัพเก่าแก่ในราชสำนัก ใช้เพียงชั่วครู่ก็รวบรวมกำลังพลได้พร้อม เรียงรายแน่นขนัดอยู่หน้าจวนกั๋วกง
"ซุยอัน ข้าจัดเตรียมคนไว้พร้อมแล้ว เจ้าบอกมาเถิด ครานี้ท่านกั๋วกงจะฟังเจ้า"
เสี่ยวซุยอันห่มคลุมกันลมไว้ ถูกหรงเฟิงแบกอยู่บนหลัง "ได้ ให้หรงเฟิงนำทาง ทุกคน ออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เถิด"
ยามดึกน้ำค้างหนัก เพื่อไม่ให้เป็นการตื่นกลัวงู ท่านกั๋วกงแม้แต่คบไฟก็ไม่ให้จุดเพื่อให้แสงสว่าง