อาไซอิ มัตสึแทบหัวเราะเยาะจนหลุดออกมา "เจ้าคงอายุมากจนสายตาฝ้าฟางแล้วกระมัง มนุษย์จะบินได้อย่างไร"
แต่เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวผุดขึ้นบนใบหน้าของนายทหารรองอย่างฉับพลัน อาไซอิ มัตสึจึงตัวชา เร่งยกกล้องส่องทรงตะวันตกขึ้นมองอีกครั้งโดยทันที
ณ ยามนี้ ทหารปีกบินลอดผ่านมาแล้วกว่าครึ่ง ร่างที่สวมชุดเกราะนับสิบๆ พุ่งผ่านราตรีมืดมิด ดุจภูตพรากวิญญาณ!
เมื่อเห็นว่าระยะไกลพอเหมาะแล้ว นายทหารปีกผู้นำจึงชะลอความเร็วลง คว้าธนูออกจากหลังอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบไฟชนวนที่สอดไว้ยัดอกออกมา เป่าแรงจนติดลุก
แสงไฟฉับพลันปลุกราตรีฟ้าให้ตื่น!
ลูกศรที่ชุบเชื้อเพลิงทาไว้แต่แรก เมื่อถูกจุดติด ปลายศรก็ลุกเป็นดวงไฟน้อยๆ ทันที แผดเผาความร้อนโชติช่วง ตรงหันไปยังทิศของพวกโจรศัตรู!
เมื่อมองเห็นชัดเจน อาไซอิ มัตสึรูม่านตาหดเกร็ง มือสั่นระริก กล้องส่องทรงตะวันตกร่วงลงกระแทกพื้นแตกกระจาย
"นั่น...นั่นมันคือมนุษย์จริงๆ พวกเขาเป็นผู้ใด จะทำสิ่งใดกัน?"
"แล้วเหตุใดจึงมีแสงเพลิง!" น้ำเสียงอาไซอิ มัตสึเปล่งแหลมเสียดแก้ว ชี้ไปยังทิศธนูเพลิง ตะโกนร้องลั่นอย่างไร้ทางสู้