ณ ผิวน้ำที่ซัดสาดด้วยคลื่นทะเล ยกใหญ่กำลังถูกปลุกให้คึกโคกมากยิ่งขึ้นจากการที่เรือรบพุ่งทะยานเร็วเหลือหลาย
เรือรบนำทัพ 20 ลำของฝูซาง ยามนี้ต่างแผดเผาด้วยขันธ์ศึกอันดุเดือด เร่งเครื่องมุ่งหน้าสู่เมืองปั๋ว
เรือรบเหล่านี้แบ่งเป็นสองชนิด โดยเรือรบขนาดกลางแล่นนำหน้าเปิดทาง ส่วนที่ตามหลังมาคือเรือรบขนาดใหญ่หลายชั้นกว่า 10 ลำ
เรือรบขนาดใหญ่เหล่านั้นครึ่งหนึ่งบรรทุกทหาร อีกครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยถังน้ำมันหมึกไม่รู้จบ!
ปริมาณที่บรรทุกมานับว่าเกินพอที่ฝูซางจะใช้ได้ตลอดกว่าครึ่งปี
เกินจริงขนาดนี้ ย่อมเป็นแท้ว่าศึกคราวนี้พวกมันลงทุนสุดชีวิตมาแล้ว!
กู้เยี่ยนซานพอได้ยินคำว่า "น้ำมันหมึก" ดวงตาก็เบิกกว้าง จ้องมองเรือรบที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ แผนการณ์หนึ่งผุดขึ้นในใจทันที
"ใช่แล้ว! เจิ้นแทบลืม กลอุบายถังไฟมนุษย์ที่พวกมันเชี่ยวชาญที่สุด ย่อมขาดน้ำมันกราไฟต์ไปไม่ได้!"
น้ำมันหมึกปานนี้ หากถูกจุดระเบิดขึ้นมา เพียงชั่วแวบเดียว เรือทั้งลำย่อมถูกกลืนกินด้วยทะเลเพลิง
และเรือรบแต่ละลำก็แล่นเข้าใกล้กันมาก ครั้นถึงเวลา เรือเพลิงชนเรือเพลิง ไฟย่อมลุกลามยิ่งกว่าเดิม ใครจะหนีรอดก็คงไม่มีใครรอด
เสี่ยวซุยอันพยักหน้าหงึกอย่างแรง "ใช่เลยเสด็จพ่อ บนเรือของพวกมันนอกจากอาวุธกับน้ำมันหมึกแล้วไม่ได้ขนอะไรมาเลย แม้แต่ข้าวปลาอาหารก็ยังพามาน้อยเหลือเกิน"
กู้เยี่ยนซานหรี่ตาลง คำรามต่ำในลำคอ
ดูท่าทางพวกฝูซางคงจัดเตรียมเสบียงอาหาร ของหนัก รวมทั้งยารักษาบาดแผล ซื้อไว้แต่เมืองปั๋วเรียบร้อยแล้ว
พวกมันตั้งใจข้ามฟากมาพร้อมเพียงกำลังรบเท่านั้น
เพื่อการรบที่รุนแรงรวดเร็วยิ่งกว่า และเพื่อย่ำยีแผ่นดินแม่น้ำภูเขาของต้าซี!
"ครั้นเป็นเช่นนี้ กองทัพเราก็ให้พวกมันทำลงกับตัวเอง ใช้น้ำมันหมึกของพวกมันเอง ส่งพวกวนูไปสู่หนทางฆ่าตัวตาย!" สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกระหน่ำผ่าน ปลุกความหนาวเย็นเยียบเย็นดังคมดาบทิ่มแทงอกของกู้เยี่ยนซานให้ปรากฏบนใบหน้า