บนยอดเขาผีซา ก้อนแป้งน้อยมีสีหน้าตึงเครียด จ้องมองผืนทะเลร่วมกับทุกคนไม่วางตา
กระทั่งเห็นเปลวอัคคีแผดเผาเชื่อมโยงกันเป็นผืนเดียว เสียงระเบิดพร่างพราวของเรือรบดังก้องกลบทุกสรรพสิ่ง หัวใจที่แขวนลอยของทุกคนจึงได้วางลงในที่สุด ต่างพากันชูกำปั้นสูงส่งเสียงร้องออกมาไม่อาจระงับ
“ดีแล้ว กองปีกทำได้!” หลี่ต้าเสี่ยนบีบกำปั้นแน่นระบายความสำราญออกมาดังกึกก้อง
“แผนการของเราสำเร็จแล้ว!”
“พวกวนูนั่นถูกกำจัดจนสิ้นซากแล้ว!” เสียงโห่ร้องของทัพทหารแทรกฟ้าผ่าเมฆ
กู้เยี่ยนซานโอบกอดสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ในอ้อมอกแน่น แผ่นอกเต้นตุบ ๆ ความตื่นเต้นและชัยชนะเร่งเร้าชีพจรให้เต้นรัวรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
ยุทธการครั้งนี้สำคัญยิ่งนัก
การได้ชนะอย่างเกรียงไกรเช่นนี้ ย่อมเป็นยารักษาที่ดีที่สุด ทั้งในการปลุกขวัญกำลังใจทหาร และเชื่อมจิตใจราษฎรให้เป็นหนึ่งเดียว
ขณะนั้นเอง เบื้องกลางแขนฟ้า กองปีกยังคงไล่ล่าต่อเนื่องด้วยโมทนาแห่งชัย
แม่ทัพปีกไม่ทราบเรื่องคลื่นความร้อนที่พัดประสา กล้าบินฝ่าเข้าใกล้ยิ่งขึ้น ตะโกนก้องว่า “ยุทธวิธีบางอย่างใช้ได้เพียงครั้งเดียว พี่น้องทั้งหลาย อยากชนะให้สวยงามยิ่งกว่านี้หรือไม่?”
“เข้าใกล้ลง เพ่งมองให้เห็นตำแหน่งถังน้ำมัน แล้วเล็งโจมตีตรงจุดนั้นเพียงเดียว กวาดล้างข้าศึกให้สิ้น!”
กองปีกต่างรับคำราวกับเสียงสะท้อนเดียวกัน
ดวงตาทุกคู่สะท้อนแสงเพลิง ศีรษะทุกดวงเปี่ยมด้วยพลังเต็มเปี่ยม สาบานว่าจะใช้ลูกธนูจนหมดคันสุดท้าย มิให้เสียทรัพย์ความไว้วางพระทัยและการปฏิสนธิของฮ่องเต้
ส่วนบนเรือรบของฝ่ายฝูซาง ทหารนายกลางเป็นดั่งน้ำแข็งกับเปลวไฟในเวลาเดียวกัน
หัวใจเย็นเยียบจนสิ้นซาก
แต่ร่างกายกลับถูกเปลวเพลิงพันธนะชีวิต!
ณ ยามนี้ พวกเขาคือเนื้อปลาบนหม้อเฉือน จะก้าวหน้าหรือถอยหลังก็ไม่มีทางมีชีวิตรอด