กลิ่นเค็มของน้ำทะเล ปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กของอาวุธ พุ่งแทงเข้าจมูกของเสี่ยวซุยอัน!
ก้อนแป้งน้อยกระดกขาสั้น ๆ สัมผัสได้ถึงสัญญาณอันตราย ตื่นจากฝันขึ้นในทันที
"เสด็จพ่อ ไม่ดีแล้ว ฝูซางนำเรือยกทัพมาโจมตีแล้ว!"
กู้เยี่ยนซานได้ยินเสียง ยกมือขึ้นลูบ หลังของตัวเล็กน้อยนั้นไม่รู้เมื่อไร จนแช่มชื้นไปด้วยเหงื่อเสียแล้ว
เขางัวเงียลุกนั่งตรง โอบกอดร่างเล็กไว้แน่น ปลอบประโลมในอ้อมอก "ซุยอันไม่เป็นไร เพียงฝันร้ายเท่านั้น เสด็จพ่ออยู่ตรงนี้ อย่ากลัว"
ทว่าเสี่ยวซุยอันกลับส่ายหัวอย่างรีบร้อน
"เสด็จพ่อ ไม่ใช่แค่ฝันหรอกนะ!"
"สิ่งที่ข้าพบเห็นย่อมเป็นจริงทั้งหมด อ๋อง... ใช่แล้ว ตัวร้ายอาไซมัตสึนั่น เขาก็อยู่ในทัพใหญ่ด้วย!" หน้าผากของก้อนแป้งน้อยเปียกปอนด้วยเหงื่อ เส้นผมปิดหน้าผากแหวกออก เผยให้เห็นหน้าผากขาวนวล
คำพูดดังนั้น สีหน้าของกู้เยี่ยนซานก็หยุดนิ่ง
นับแต่ซุยอันเปล่งวาจาออกมา ไม่เคยมีสิ่งใดไม่แม่นยำ!
นั่นย่อมหมายความว่า ทัพใหญ่ฝูซางเป็นไปได้สูงยิ่ง ที่จะลงเรือทางทะเลบุกเข้าเมืองปั๋วในคืนนี้
กู้เยี่ยนซานฉวยฉลองพระองค์ขึ้น คลุมทับได้ในสองสามจังหวะ ห่อเสี่ยวซุยอันด้วยผืนผ้าห่มจนมิดชิด เหลือเพียงศีรษะน้อย ๆ น่ารักให้โผล่ออกมา แล้วลูบเบา ๆ
"เสด็จพ่อจะไปบอกแม่ทัพหลี่ ให้ไปเตรียมการที่ภูเขาเปยชา เจ้าลองนอนต่อสักครู่เถิด!"
แต่ก้อนแป้งน้อยจะหลับลงได้อย่างไร
เมื่อกู้เยี่ยนซานกับหลี่ต้าเสี่ยนออกมา เธอได้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว สวมเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน เปลี่ยนเป็นกางเกงทรงกระบอกสะดวกแก่การเดินทาง ตั้งใจจะตามเสด็จไปกับกองทัพ