"พวกเจ้าทราบหรือไม่ ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว อดีตอ๋องก็ทรงมีพระประสงค์จะจัดการกุนต้าหวังแล้ว!" ต้าเวิงสูดลมหายใจลึก เคราขาวพลิ้วเบา ๆ
เหอปายู่รีบถาม "มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือ แล้วเพราะเหตุใดในที่สุดจึง…"
ถ้อยคำต่อไปเอ่ยออกมาไม่ได้
เพราะเหตุใดในท้ายที่สุด อดีตอ๋องจึงต้องสิ้นพระชนม์ บุตรบางคนต้องรับโทษ บางคนต้องถูกจองจำ
ต้าเวิงขมวดคิ้ว "หลายปีมานี้ กุนต้าหวังแอบอ้างนามของอดีตอ๋องและราชธานี ทำร้ายเผ่าเล็กเผ่าน้อยอยู่เบื้องหลัง ความจริงข้าพบเห็นมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อน และได้ลอบเข้าเฝ้าอดีตอ๋อง"
เมื่ออดีตอ๋องทรงทราบ แรกเริ่มทรงไม่เชื่อ แต่เมื่อตรวจสืบจนกระจ่างแล้ว ทรงพิโรธและเสียพระทัยยิ่งนัก
"ยามนั้นกุนต้าหวังมีกำลังมั่นคงแล้ว อดีตอ๋องทรงประสงค์จะจัดการเขา แต่ทรงหวั่นเกรงว่าเขาจะโต้กลับ จึงอาศัยโอกาสที่สี่อาณาจักรตะวันออกมาเข้าเฝ้า ส่งองค์เจ้าชายองค์ที่เจ็ดไปยังราชธานี นับเป็นการปกป้องพระองค์"
"ภายหลัง กุนต้าหวังใช้ความผูกพันล่อลวง ยิ่งทั้งสองพระองค์เป็นพระโอรสร่วมพระมารดาเดียวกัน อดีตอ๋องเห็นพระองค์ไม่ทรงต่อต้าน จึงทรงใจอ่อน ให้โอกาสเขาไปชั่วคราว หากแต่เพียงความใจอ่อนครั้งนี้ ก็มอบโอกาสให้กุนต้าหวังวางแผนทำร้ายอดีตอ๋อง" ต้าเวิงส่ายหน้าไม่หยุด
ขณะนั้น ถูเฮ่อเซียวพอดีก้าวออกจากเต็นท์ พอได้ยินดังนั้น จึงร้องออกมาด้วยความปวดใจ "พระบิดา!"
ไม่คิดว่า ครั้งแรกที่พระบิดามีรับสั่งให้พระองค์เสด็จไปยังราชธานี
มิใช่อื่นใด หากแต่ทรงประสงค์ปกป้องพระองค์ให้ปลอดภัย