ในสายตา เสี่ยวซุยอันสวมเสื้อขนสัตว์ตัวจิ๋ว ครึ่งบนอูมพองเต่า ดูเหมือนก้อนแป้งอุ่น ๆ ก้อนหนึ่ง
ต้าเวิงไม่อาจห้ามความประหลาดใจ
ตนเองสวดขอต่อเทพยดา
แต่เพราะเหตุใด เด็กสาวน้อยคนนี้จึงได้ยิน
หรือนางจะเป็นเซียนน้อยกระมัง แต่หากเป็นเซียนน้อย เหตุใดจึงมาปรากฏกาย ณ ที่แห่งนี้
เสิ่นรั่วเยวียนเงยหน้าขึ้น สังเกตเห็นความงุนงงและความตกตะลึงบนใบหน้าของต้าเวิง
เขาไตร่ตรองชั่วครู่ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ที่พวกเรามารบกวนต้าเวิง ก็เพราะประสงค์จะขอร้องให้ต้าเวิงช่วยชีวิตผู้หนึ่ง"
ต้าเวิงจึงสติกลับคืน และแม้ไม่ต้องถาม ก็มองออกว่าถูเฮ่อเซียวกำลังติดพิษเลี่ยเย่
ณ ขณะนี้ อกของถูเฮ่อเซียวร้อนผ่าวยิ่งนัก ยามที่พิษใกล้ก่อการอีกครั้งพอดี
"เร็ว ให้เขานอนลงตรงนี้ เพื่อให้ข้าพิจารณาอย่างถี่ถ้วน" ต้าเวิงกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง แล้วเปิดพื้นที่บนพรมขนสัตว์ที่ตนนั่งอยู่
เสี่ยวซุยอันรีบเอ่ย "ดีจังเลย ต้าเวิงยอมช่วยเขาก็ดีแล้ว!"
ต้าเวิงมองดูเจ้าตัวเล็ก แล้วยื่นมือสัมผัสไปที่อกของถูเฮ่อเซียว
ทันใดนั้น เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเปล
หยิบมีดกระดูกออกมาหนึ่งเล่ม แล้วสั่งให้คนถอดเสื้อผ้าของถูเฮ่อเซียวออกทั้งหมด
ปลายมีดกระดูกเล็งยังจุดฝังเข็ม 18 จุด ที่ข้อมือ ลำคอ และแผ่นหลังของถูเฮ่อเซียว แล้วเสียบลงอย่างรวดเร็ว
เลือดดำพุ่งกระจายราวกับน้ำพุ แทบเป็นละอองกระเด็นออกมาโดยตรง!