ดวงตาของต้าเวิงเป็นประกายระยิบ มิอาจทราบได้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด
ขณะนั้น เสิ่นรั่วเยวียนจึงดึงบทสนทนากลับมา "หาแต่ยามนี้ พวกเรายังขาดหลักฐานชิ้นหนึ่งที่พิสูจน์ได้โดยตรงว่าหวนต้าอ๋องเป็นผู้สังหารอดีตอ๋อง"
แม้แดนทุ่งหญ้าจะนับถือผู้แข็งแกร่ง การแย่งอำนาจแย่งบัลลังก์ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่หวนต้าอ๋องก็มิได้ขึ้นครองบัลลังก์ด้วยกำลังทัพโดยแท้
ผู้ที่ได้รับตำแหน่งด้วยอุบายและการกลั่นแกล้งเช่นเขา มีเพียงการพิสูจน์ให้แน่แท้ว่าเป็นฆาตกรอดีตอ๋องจนถึงที่สุด จิตใจของชนทั้งปวงจึงจะเอนเอียงมาได้ทั้งหมด
หลี่เสวียนหรี่ดวงตาจิ้งจอกลง ใช้ศอกเบาะเขาเบา ๆ "เจ้ายังจำแถบผ้าใบนั้นที่เราได้รับมาก่อนหน้านี้หรือไม่"
เสิ่นรั่วเยวียนระลึกได้ ครั้งนั้นมีผู้แอบฝากข่าวมาว่า อาวุธที่ใช้สังหารอดีตอ๋อง ถูกหวนต้าอ๋องซ่อนเอาไว้ใต้หีบทองคำในเต็นท์อ๋องมาโดยตลอด
"ศพของเสด็จบิดาข้าพระองค์ยังเฝ้าอยู่ในโลงแก้วแห่งราชสำนัก" ถูเฮ่อเซียวสีหน้าอ่อนล้า รีบเอ่ยเสียงร้อนรน "หากสิ่งที่แถบผ้าใบนั้นกล่าวไว้เป็นความจริง ชั่วใดดึงอาวุธนั้นออกมาจากเต็นท์ของมันได้ ก็นำมาเทียบกับบาดแผลของเสด็จบิดาต่อหน้าไพร่พลเป็นอันใช้ได้!"
หากว่าจะเป็นเช่นว่านี้ พวกเขาย่อมต้องเดินทางไปยังราชสำนักอีกครั้ง
ความอันตรายในนั้น ย่อมคาดคะเนได้ยากเย็น
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาก็ไร้เหตุผลอันใดจะย่างกรายไปราชสำนักอีก
ครานี้ ต้าเวิงชี้ไปยังคทาแร้งขาวโบราณข้างกาย "ขอให้สิ่งนี้ช่วยเหลือพวกเจ้าเถิด"
คทาแร้งขาวนี้ เป็นของสำหรับเจ้าของแดนแร้งขาวมาช้านาน
ยิ่งได้รับยกย่องมาแต่ครั้งโบราณว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการคุ้มภัยผู้อ่อนแอ และการลุกฮือเพื่อเสรีภาพบนแดนทุ่งหญ้า!