กู้หยวนซีได้ฟังก็บิดผืนผ้าแน่น สุดกลั้นความมุ่งหมายสังหาร
“ช่างเถิด ก็ทำตามที่จอมเวทย์ใหญ่บอก ชิงโชคก่อนค่อยเอาชีวิต!”
“นางเข้าวังครั้งหน้า ก็ถึงคราวเราลงมือ” กู้หยวนซีระบายลมขุ่นออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยพิษสง
……
ผ่านไปคราหนึ่ง อีกหกเจ็ดวัน
ฤดูร้อนยามนั้น ในเสียงจั๊กจั่นและนมแข็งเย็น ผ่านไปรวดเร็วนัก
เรือนที่ซื้อก่อนหน้านี้ หลี่เสวียนย้ายเข้าไปอยู่แล้ว
ทุกเช้า เขามาที่จวนโหวสอนเสี่ยวซุยอันอ่านเขียน พอกลับไปยามบ่ายก็คิดเริ่มงาน
เสี่ยวซุยอันยังตั้งชื่อเรือนนั้นว่า หอฝูอู้ ไพเราะน่าฟัง
ส่วนความหมาย ก็หวังให้สิ่งของที่สร้างขึ้นเป็นคุณประโยชน์แก่นับหมื่นราษฎร์!
เช้าตรู่วันนี้ เสี่ยวซุยอันเพิ่งยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ ส่งเสียงอือเบาๆ
ไป๋จื่อก็เข้ามาอุ้มนางออกจากผ้านวม “คุณหนูน้อย วันนี้เป็นเทศกาลคลายร้อนในวัง ท่านอู้ต่อไม่ได้แล้วนะ”
เสี่ยวซุยอันสะดุ้ง แทบลืมเสียแล้ว!
เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนอย่างอ่อนเยาว์ สะพายกระเป๋าใบน้อย นางน้อยแต่งตัวดูเย็นสบายดีนัก แล้วขึ้นรถม้าไป
เทศกาลคลายร้อนเป็นประเพณีในวัง พอเข้าเทศกาลซานฝูก็เริ่มขึ้น
สวนอวี้ลู่ข้างอุทยานหลวง จะตั้งผลไม้ที่เพิ่งถวายใหม่ล่าสุด เหล่าสตรีสูงศักดิ์ได้รับเชิญให้ชมร้อยบุปผาคลายร้อน เป็นความเพลิดเพลินที่หาได้ยากในหน้าร้อน