เจียเย่มือสั่นเทา พอเห็นสิ่งนี้ก็สะดุ้งโหยง!
“ใช่แล้ว ศักดิ์สิทธิ์แห่งกูม่อของเรา เทียนเซียนอินจู หายไปนานนัก นับว่าหาเจอแล้ว!”
“ท่านหัวหน้า สมเป็นท่านหัวหน้าของข้า ช่างยอดเยี่ยมนัก ข้าจะติดตามท่านไปชั่วชีวิต!” เจียเย่ตื่นเต้นเหลือล้น หางตาเอ่อคลอหยาดน้ำตา
หลังจากเช็ดน้ำตาจนแห้ง เขาจึงบอกเสี่ยวซุยอันถึงเหตุผลที่แท้จริงที่ตามหาเทียนเซียนอินจูอย่างยากลำบาก
ที่แท้ เทียนเซียนอินจูเดิมทีเป็นไอเซียนของปีศาจใหญ่ที่แปรสภาพ รับปากจะคุ้มครองกูม่อ ทำพันธสัญญา เชื่อมโยงกับชีวิตของกษัตริย์แต่ละรุ่น
“เทียนเซียนอินจูไม่มีวันดับสูญ แต่หากละจากมาตุภูมิ ขาดการรับรู้กับพระบิดาของข้า ชีวิตของเสด็จพ่อก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย”
เจียเย่เก็บเทียนเซียนอินจูอย่างระมัดระวัง ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ดีนักที่บัดนี้หาคืนได้ในที่สุด เสด็จพ่อของข้าสลบไสลมาตลอด ข้าต้องรีบนำมันกลับไปปลุกเสด็จพ่อให้ตื่น!”
เสิ่นจิ่งเจาอดอุทานไม่ได้ “ของประหลาดในโลกนี้มีมากจริงหนอ ถ้าหาเทียนวิเศษนี้ไม่พบ ราชวงศ์กูม่อก็จะขาดสูญสิ้นแล้วหรือ?”
องค์ชายเจียเย่ได้ฟังก็มีสีหน้าเคร่งขรึม “ถูกต้อง ดังนั้นที่ท่านหัวหน้าช่วยข้าตามหาศักดิ์สิทธิ์คืน ก็เท่ากับช่วยวงศ์กษัตริย์ของเรา เป็นผู้มีบุญคุณต่อแว่นแคว้นกูม่อทั้งปวง!”
กล่าวแล้ว เจียเย่ก็คุกเข่าลงข้างเดียวมือหนึ่งวางไว้บนไหล่ ทำความเคารพสูงสุดของกูม่อ
ไป๋ป้าและทูหั่วหลัวก็เสียงดังตุ้บแล้วทำตามทันที