ไม่นาน จอมเวทย์ใหญ่ที่ปลอมตัวเป็นขันทีก็ยกข้อมือขึ้น หมุนทวนเข็มนาฬิกาครบเจ็ดรอบพอดี
เมื่อครบรอบที่เจ็ด ก็ปรากฏกลุ่มไอขุ่นมัวกลุ่มหนึ่ง ดุจมือยักษ์ พุ่งตรงเข้าใส่เสี่ยวซุยอัน!
จอมเวทย์ใหญ่จากแคว้นตะวันตกรูม่านตาหด
สำแดงผลแล้ว เป็นจริงดังว่า นางเสิ่นซุยอันคือบุตรีของฉินจีไม่ผิดแน่!
“องค์หญิง พ่ะย่ะค่ะจะเฝ้าดูเถิด วันนี้คือวันดีที่พระองค์จะได้รับมหาวาสนา!” จอมเวทย์ใหญ่เอ่ยเสียงทุ้ม
ยามนี้ ในสวนอีกด้านหนึ่ง พระไทเฒ่าทรงเก็บพระเนตรกราดเกรี้ยว รับสั่งให้ทุกคนลุกขึ้น เว้นแต่ซ่งอวี่หนิง
“คิดจะเดินในวัง ต้องมีตาให้กว้าง หุบปากให้สนิท”
“ซุยอันไม่ว่าจะชาติกำเนิดใดก็ตาม บัดนี้นางคือคุณหนูแห่งจวนโหว เป็นเซียงจวินที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้ง ทั้งยังเป็นเด็กน้อยแก้มใสที่มีอัยเจียหนุนหลัง เจ้าเข้าใจหรือไม่” พระไทเฒ่าทรงเขม็งพระเนตร ปรายตามองซ่งอวี่หนิง
ซ่งอวี่หนิงรีบผงกศีรษะไม่หยุด ตัวสั่นดั่งใบไม้ต้องลม “เพคะ... หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอพระไทเฒ่าทรงอภัย”
พระไทเฒ่าทรงส่งเสียงเย็น “หากมีครั้งหน้า อัยเจียไม่มีทางละเว้น เมื่อเห็นแก่ท่านกั๋วกงแห่งจวิ้นบิดาของเจ้า วันนี้จะปล่อยเจ้าไปก่อน”
“แต่ว่า” ผู้เฒ่าทรงหยุดวาจาครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ตวาดลั่น “บัดนี้จงรีบไสหัวออกจากสวนอวี้ลู่ อย่าทำให้อัยเจียรู้สึกขัดตา!”
วาจานี้เอื้อนเอ่ย ซ่งอวี่หนิงแทบสิ้นเรี่ยวทั่วร่าง แทบกลั้นเสียงสะอื้นมิอยู่
บุตรีสูงศักดิ์แห่งจวนจวิ้นกั๋วกง ถูกตำหนิต่อหน้าสาธารณะเช่นนี้
สำหรับนางที่เพิ่งกลับมาเมืองหลวง แทบจะสูญเสียเกียรติยศทั้งมวล!