เสี่ยวซุยอันฝืนใจไม่ได้ ยื่นหัวเล็ก ๆ ออกไป "เอ๊ะ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นน้อ"
สายตาของทุกคนพากันหันไปตามแรงสะทกสะท้าน แล้วต่างก็ยิ้มอย่างไม่ถือสา
เห็นได้ว่า อาตัวลี่ สุภาพบุรุษ...ไม่ สุนทรีผู้รับใช้ของยวเลี่ย กำลังอยู่ในลานกว้างบัญชาการมหาดเล็กในวัง อุ้มของขวัญขอบคุณที่ส่งมาชุดใหม่ เข้าไปวางในโถงใหญ่
"เบา ๆ หน่อยนะ อย่าทำเสียงดังรบกวนข้างใน"
เสี่ยวซุยอันเกิดความอยากรู้ยิ่งนัก นอนต่อไหว ล้วงตัวกลิ้งลงจากเตียงแล้วเหยาะย่างออกไปดู
แต่พอเผยโฉมหน้าโถงนอก ก้อนแป้งน้อยก็ตาค้างทันที!
"ว้าว ทำไมมีมากมายถึงเพียงนี้ จะเป็นของเข้าคลังหรือ ใครจะเปิดร้านค้ากันหนอ!"
พื้นโถงใหญ่ยามนี้ กองสุมของวิเศษค่าควรเป็นหีบห่อเต็มพื้นที
ไม่ว่าจะเป็นหีบไข่มุกหยกวิเศษ เทวรูปหล่อจากทองคำ ขนสัตว์หายาก โอสถหลายร้อยปี ล้วนส่งมาไม่ยั้งมือ กองสุมจนแทบไม่มีที่ให้วางก้าวเท้า
เสิ่นรั่วเยวียนเดินเข้ามา ตบบ่าเบา ๆ "สิ่งเหล่านี้ล้วนส่งมอบถวายเจ้า ที่เจ้าไม่รู้ก็คือ สองวันมานี้ ส่งมาแล้วหลายเที่ยวเชียว"
พอเห็นว่าสาวน้อยตื่นแล้ว อาตัวลี่แทบกระโดดลอย "เทพธิดา! ดีเหลือเกิน กระหม่อมจะรีบไปทูลองค์ราชาทันที!"
เสี่ยวซุยอันเกาท้ายทอย ยังไม่ชินชากับคำว่าเทพธิดาสักเท่าไหร่
แต่นางมิได้รู้เลยว่า นามเทพธิดาของนาง ลือขจีขจายไปทั่วทุกแคว้นของซีอวี้เสียแล้ว!
ซีอวี้แดนนี้แต่เดิมประกอบขึ้นจากแคว้นเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ระหว่างแคว้นกับแคว้น ห่างกันเพียงเสี้ยวทาง
เมื่อมีข่าวลือแปลกประหลาดเกิดขึ้นสักเรื่อง ไม่กี่วันก็แผ่ไปเร็วยิ่งกว่าสายลม
ในงานมหรรณพครั้งนั้น ผู้มาเฝ้าล้วนเป็นราชวงศ์และขุนนางใหญ่แห่งแคว้นต่าง ๆ
บรรดาผู้นี้เคยเผชิญหน้ากับความตายมาแล้ว เสี่ยวซุยอันคือผู้ช่วงชิ้นพวกเขากลับคืนจากห้วงนรก ปาฏิหาริย์เช่นนี้ จะให้พวกเขามิยกทั้งแคว้นมาขอบคุณได้อย่างไร ยิ่งหนักแน่นใจว่า ซุยอันคือเทพธิดาที่สวรรค์ส่งลงมาโปรดแผ่นดินซีอวี้!