ดวงตาของเสี่ยวซุยอันเป็นประกายวิบวับ รีบย่องก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินเล่นไปทั่วอย่างแปลกใจ
"ที่แห่งนี้งดงามจริง ๆ นี่ที่ใดหนอ ไม่เหมือนจินอูเลย"
"หรือว่าท่านพ่อจะนำข้ามายังตำหนักอื่น?"
ก้อนแป้งน้อยเกาศีรษะอย่างน่ารักน่าเอ็นดู กำลังฉงนสนเท่ห์
ขณะนั้นเอง เบื้องหน้าก็ปรากฏร่างผู้เฒ่าสองนาย ทั้งสองเปี่ยมล้นพลังวิญญาณ รูปพรรณดุจฤๅษี
คนทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ใต้ต้นไม้วิเศษต้นอวี้หลาน
ฝ่ายที่อาวุโสกว่าถือกระจกเงาอันหนึ่งไว้ในมือ ผิวกระจกระลอกคลื่นพลิ้วไหว มองไปก็เห็นสีหน้าตึงเครียด
"เทพน้อยองค์นี้ กลับถูกปลุกพลังเทพขึ้นที่โลกมนุษย์ ใช้ศิลาห้าสีปะซ่อมหายนะไปหนึ่ง นี่ช่างเป็นวรยุทธ์ที่หนี่วาเท่านั้นจะมี!"
อีกฝ่ายซึ่งอ่อนวัยกว่าเอามือฟาดพังผืดร้อนรน "ถ้ารู้งี้ ข้าน้อยก็คงไม่ส่งเทพน้อยลงมาทดสอบชะตากรรม! ฮ่าวเทียนมหาราชข้า พระนางแก้ไขชะตามนุษย์ไปทั้งเป็นจำนวนมากในชั่วข้ามเดียว ให้ซื่อหมิงน้อยอย่างข้าน้อยจะแก้สมุดทะเบียนชะตาเช่นไรไหว!"
ดวงตาของเสี่ยวซุยอันเบิกกว้าง
ฮ่าวเทียนมหาราช? ซื่อหมิงน้อย?
ฟังดูแล้ว ข้ามาถึงแดนเทพยดาแล้วสินะ?
แต่เดี๋ยวก่อน สิ่งที่ทั้งสองเพิ่งกล่าวกัน... ไยดูเหมือนจะพูดถึงนาง
เจ้าตัวเล็กเริ่มร้อนใจ พอจะเอ่ยถาม
ขณะนั้น ฮ่าวเทียนมหาราชก็วางกระจกเงาลง ตั้งอกตรงอย่างแสร้งว่าองอาจ
"สมุดทะเบียนชะตาจะปรับยอดเช่นไร เจ้าควรรู้เอาเองว่าต้องทำอย่างไร"