“กฎจินอู ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอยกเลิกยันต์ไถ่บาป ห้ามผู้ใดอ้างพระนามเทพเจ้ารับเงินทองแผ่นทองคำ……เอ๊ะ? อาจารย์เสวียน สิ่งที่ถืออยู่ในมือนั่นคืออะไร? เป็นสิ่งที่ท่านแต่งขึ้นหรือ?” เสี่ยวซุยอันเอียงศีรษะเล็ก ๆ แรกทียังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิด
หลี่เสวียนหลับพระเนตรลง กำลังจะอธิบาย
“จินอูมีพระราชาใหม่เพิ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ ประสงค์จะล้างการบูชาไหว้ที่ไม่ชอบธรรม และอาชาที่ฟุ้งเฟ้อในจินอู จึงโปรดให้เป็นอาจารย์ช่วยเจ้าร่างกฎจินอูฉบับใหม่ขึ้นสักไม่กี่ข้อ……”
“เดี๋ยวก่อน ซุยอัน เจ้าอ่านอักษรบนนั้นรู้เรื่องหรือ?” คำพูดยังไม่ทันจบ หลี่เสวียนกลับตระหนักได้อย่างใดอย่างหนึ่ง รีบถามเสียงดังทันที
เสี่ยวซุยอันจึงรู้ตัวทันที “อาจารย์เสวียน คุณพ่อ อักษรบนนี้ ข้าเหมือนจะรู้จักหมดแล้ว!”
ถ้อยคำนี้ดังขึ้น ทุกคนในห้องต่างตะลึงงัน
เสิ่นจิ่งเจารีบวิ่งกลับห้องของตน หยิบสมุดนิทานออกมาหลายเล่ม เปิดหน้าชี้ให้น้องสาวดู “แล้วอันนี้ล่ะ? อักษรบนนี้ น้องอ่านออกหรือไม่?”
ก้อนแป้งน้อยเงยหน้าขึ้นมองเพียงครั้งเดียว อักษรเหล่านี้ราวกับฝังลึกในใจมานาน ไหลออกจากปากเป็นภาษาได้ลื่นไหลไม่มีแม้สะดุดแม้แต่น้อย
“อันที่พี่สองยื่นมานี่ ข้ารู้จัก เขียนไว้ว่าซีเชียงจี้”
“แล้วอันนี้ล่ะ?” หลี่เสวียนก็หยิบบทวิเคราะห์การปกครองออกมาหนึ่งชิ้น
“อันนี้ข้าก็รู้ เป็นเจิ้งซินหลิ่วหลุ่น” เสี่ยวซุยอันตอบราวกับไม่ต้องคิด