ก้อนแป้งน้อยก้มศีรษะลง ผ่านสายตาที่พร่าเป็นฝ้าด้วยน้ำตา มองไปยังกระเป๋าอัน
เห็นศิลาห้าสีนั้นกำลังกะพริบไม่หยุด เปล่งแสงระยับ
เสี่ยวซุยอันตั้งตัวไม่ทัน
ใช่แล้ว ศิลาห้าสีนี้ หนี่วาได้พระราชทานมา!
แม้ยังไม่รู้ว่ามันมีคุณประโยชน์ใด แต่ยามนี้ เสี่ยวซุยอันมองมัน ใจดวงน้อยก็เกิดพลังแห่งคำภาวนาขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ
นางรีบหยิบศิลาห้าสีออกมา บีบแน่นไว้ในมือ ดวงตากลมโตแจ่มใสจริงใจยิ่งนัก อ้อนวอนต่อฟ้าสวรรค์ "หนี่วา ขอพระนางยืมพลังสักเล็กน้อยให้หนูได้หรือไม่!"
"ผู้คนไร้ความผิดทั้งปวงที่นี่ ตลอดถึงสรรพชีวิตนับหมื่นนับล้าน ย่อมไม่ควรต้องรับภัยพิบัติเช่นนี้ ขอให้พวกเขาทุกคนลืมตาขึ้นมาเป็นดังเดิม ได้โปรด!" เสียงของเสี่ยวซุยอันค่อนข้างแหบแห้ง บริสุทธิ์ดั่งเด็กแต่แฝงความมั่นคง
เสียงคำภาวนาเพิ่งจางหาย
ก้อนหยกห้าสีอันแจ่มใสก็ขยับขึ้นทันที ราวกับรู้สึกถึงเมตตาธรรมในจิตของนาง แสงสว่างยิ่งเจิดจรัสยิ่งขึ้น
ชั่วขณะนั้น ร่างของเสี่ยวซุยอันถูกพลังอันนุ่มนวลยืดหยุ่นค่อย ๆ ยกขึ้น
ที่แห่งนี้แสงเพลิงลุกวาวทั่วฟ้า ราวกับจะเผาทะลุสวรรค์
ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านจำนวนมากจึงได้ยินเสียงแล้วรีบรุดมา
เมื่อเห็นภาพอาเพศของโลกมนุษย์เบื้องหน้า
คนไม่น้อยตัวสั่นเหยียดจนขาอ่อน บางคนอาเจียนไม่หยุด บางคนนั่งตัวแข็งอยู่กับพื้นอย่างไร้สติ
คนที่ยังมีสติเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยกำลังตั้งใจช่วยเหลือ จะรีบไปตักน้ำที่คูเมืองเพื่อดับเพลิงก่อน
แต่ครานี้ พวกเขากลับตัวแข็งค้าง มองไปยังหน้าตำหนักจินเฟิงอวี้ลู่
"ดูนั่นสิ นั่นมัน..."
"เด็กน้อยนั่นทำอะไรน่ะ เขา...เขาลอยขึ้นฟ้าได้จริง ๆ!"
เห็นก้อนแป้งน้อยคนหนึ่ง ใบหน้าขาวนวลเปื้อนร่องน้ำตา แต่ก็แฝงความมั่นคงไว้หลายส่วน ยามนี้กำลังประสานมือทั้งสอง ลอยอยู่กลางอากาศ ตั้งรับเสียงครวญครางที่แผดเผาเบื้องหน้าโดยตรง