ช่วงแรกนั้น เสิ่นจิ่งเจากำลังนั่งพิงแก้มอยู่อย่างเงียบสงบ
แววตาของเขาจดจ่ออยู่กับน้องสาวไม่เคยเผลอไปไหนแม้แต่ครึ่งหนึ่ง ยิ่งไม่มีความสนใจในธนูทองคำนี้ด้วยเลย
ทว่าแล้วบัดนี้ กลับถูกเรียกชื่อขึ้นมาโดยฉับพลัน
เสิ่นจิ่งเจาอึ้งงันเล็กน้อย ลูบศีรษะตัวเอง "คนที่อยากทดลองก็มีนับไม่ถ้วน ทำใมเลือกข้าเล่า... ช่างเถอะ งั้นข้าจะเป็นผู้ทดลองเอง!"
ลองดูก็ดี กระนั้นก็มิใช่เรื่องร้ายใด
เขาก้าวยาว ๆ ขึ้นไปข้างหน้า แล้วรับธนูที่มีเนื้อสีทองทั้งองค์ ซึ่งประจบลูกศรยาวไว้แล้ว จากมือทูตานุทูตแคว้นหนานเย่
แต่เพียงวินาทีที่รับไว้
ความเย็นเยียบดั่งเจาะกระดูกก็แทรกซึมขึ้นที่ฝ่ามือของเสิ่นจิ่งเจา
เขาขมวดคิ้ว จ้องมองสิ่งนั้น จึงพบว่าหัวลูกศรมิใช่ลูกศรธรรมดา
หัวลูกศรนี้มนทื่อ ใหญ่โตราวครึ่งกำมือ
หากมองผ่าน ๆ ย่อมไม่เห็นพิษภัย
แต่ถ้าจับตาดูให้ดี จะพบว่าภายในหัวลูกศรอันใหญ่นี้แอบซ่อนกลไกเอาไว้
เพียงมันปะทะกระแทก เสียบเข้าร่างมนุษย์หรือสัตว์ กลไกย่อมเปิดออกทันที ลูกศรแหลมคมขนาดเล็กภายในนับสิบดอก ย่อมพุ่งออกราวกันทั้งหมด!
อาวุธเย็นชาเช่นนี้ ช่างเหี้ยมโหดเสียจริง
กระนั้นก็ตาม อัครมหาปุโรหิตแคว้นหนานเย่มิได้มีประสงค์จะพรากชีวิตซุยอัน
จึงเพียงบรรจุลูกศรแหลมเล็กเพียงสองดอก
รับประกันว่าจะบาดเจ็บ ตรอมทรมาณยิ่ง แต่มิถึงกับขาดชีวิต