เมื่อได้ยินดังนั้น มือของมหาปุโรหิตแห่งหนานเยวียนที่กำลังถือถ้วยชา ก็หยุดค้างทันที
ความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ฉายผ่านใบหน้าของเขาเพียงแวบเดียว
"กระหม่อมน้อยขออภัยท่านองค์เจ็ด" เขารีบตั้งสติกลับคืน แล้วยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อน "ชอบหรือไม่ชอบชา ย่อมขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล ยิ่งไปกว่านั้น หนานเยวียนของเราก็ไม่ใช่แดนรกร้างไร้คนเลย"
ถูเฮ่อเซียวเอียงคอจ้องเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ
"ช่างเถิด องค์เจ้าเปิ่นหวังอ่อนล้าแล้ว ขอกลับไปนอนพักก่อน" เขาขี้เกียจจะสนใจ ยืดแขนเหยียดยื้อ แล้วลุกขึ้น
มหาปุโรหิตถอนใจออกมาได้เมื่อนั้น
พอออกจากห้องไปแล้ว ถูเฮ่อเซียวลูบหัวตัวเอง ค่อยตรัสรู้ขึ้นมาแล้วบ่นพึมพำ "โอ้? ว่าแต่... เปิ่นหวังเดินมาห้องนี้เพื่ออันใดนะ"
ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร เขามักลืมสิ่งที่เพิ่งพูดไป สิ่งที่เพิ่งทำไปอยู่ร่ำไป
"ช่างมันเถอะ ไม่สนใจ ไปนอนดีกว่า!"
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยไกลออกไป
มหาปุโรหิตแห่งหนานเยวียนรีบสั่งให้บรรดาคนรับใช้ถอยออกไปทั้งหมด แล้วกลั้นประตูห้องจากด้านใน!
จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ เขาจึงนั่งลงตรงหน้ากระจกเงา ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง
ทันทีที่มือขยับอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นว่า ผิวหนังชั้นหนึ่งที่สวมทับอยู่นั้น ถูกลอกออกมาทีละน้อยจากหลังใบหูอย่างสมบูรณ์เชียว!
ไม่ช้า ใบหน้าจริงที่อวบอิ่มและขาวผ่องก็ปรากฏขึ้นในกระจกเงาอย่างชัดเจน
"สวรรค์จะลงโทษ ไม่คิดว่าการปลอมตัวเป็นผู้อื่นจะเป็นเรื่องลำบากเช่นนี้" อาไซมัตสึจ้องกระจกเงาแล้วคำรามด่าในใจ
ไม่มีผู้ใดทราบว่า มหาปุโรหิตแห่งหนานเยวียนผู้นี้ ตั้งแต่ก่อนเดินทางถึงราชธานีเสียอีก ตัวจริงก็ถูกเปลี่ยนหน้าไปแล้ว!
และในขณะนี้ ผู้ที่สวมอัตลักษณ์นี้อยู่
ก็คือหลานปู่ของฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งฝูซาง เจ้าชายน้อยอาไซมัตสึ!
อาไซมัตสึแสดงสีหน้าดุร้ายเยือกเย็น จ้องกระจกทองแดงตรงหน้า หรี่ดวงตากลมเล็กลง
ปากของเขาขยับเบา ๆ พึมพำเสียงกลาง ๆ ไม่ชัดดำชัดขาว "ใช้ฐานะหนานเยวียน หว่านล้อมให้หนานเยวียน หรูหราน และต้าซี แตกคอกันเสีย ละครดี ๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!"
……
ครู่ต่อมา ยามเช้าวันรุ่งขึ้น