ผ่านฉากตื่นตระหนกเมื่อครู่ อารมณ์ของผู้คนในที่ประชุมต่างถูกปลุกขึ้นมาจนหมด
พอได้ยินดังนั้น ชาวบ้างก็อดใจไม่ไหว อยากลองแสดงฝีมือกันเป็นการใหญ่
"กระหม่อมยินดี!"
"ท่านองค์หญิงแห่งต้าซี ขอให้กระหม่อมได้โอกาสเถิด!"
เสี่ยวซุยอันยิ้มแฉ่งกวาดสายตามองรอบวง สุดท้ายก็ทอดสายตามั่นไว้ที่ใบหน้าชายหนึ่งแห่งหนานเยว่
นางหรี่ตาแล้วหรี่ตาอีก แล้วชูธนูขึ้นสูงด้วยมือน้อย ๆ เตรียมให้คนส่งต่อ "เนื่องด้วยเป็นเครื่องบรรณาการของหนานเยว่ ก็ควรให้พวกท่านชาวหนานเยว่จัดการเอง!"
เห็นดังนั้น มหาปุโรหิตแห่งหนานเยว่ตกตะลึงงันจนสติแตก
เพราะเห็นว่าบริวารหนานเยว่ที่ถูกชี้เป้ากำลังดีใจเป็นลมปาก กำลังจะรับธนูทองคำไปครอง
มหาปุโรหิตหนานเยว่ย่อมไม่มีทางมองดูตนเองถูกศรตามรอยยิงจนเป็นระแงงอยู่หรอก
เขาแค้นตาแข็ง รีบพุ่งเข้าไปฉีกธนูออกจากมือ "ไม่ได้ ห้ามทดสอบอีก!"
เสี่ยวซุยอันแกล้งทำเป็นตกใจ อ้าวเสียงหนึ่ง "ทำไมเช่นนั้นเล่า เมื่อครู่ท่านมิได้รับปากไว้เองหรือ"
ผู้คนรอบวงต่างงงงันไม่น้อย หันหน้ามองเขาพร้อมหน้า
"ชาวหนานเยว่นี่กำลังทำอะไรกันแน่"
"แท้จริงเป็นการฆ่าบรรยากาศ"
"โอ๊ย พวกท่านรู้สึกไหมว่าเขาดูเหมือนจะกลัวอยู่เนี่ย ไม่ทราบว่าธนูนี้แท้จริงมีติดขัดหรือเปล่า"
เห็นทีว่าคนทั้งวงจะพูดกันจนแทบแตะปลายเหตุเสียแล้ว
มหาปุโรหิตหนานเยว่ตื่นตระหนกจนกลืนน้ำลายไม่หยุด