เล่นสนุกกันได้ครู่หนึ่ง สีรัตติกาลค่อย ๆ มืดลง ในที่สุดเสี่ยวซุยอันก็ห่อตัวด้วยผ้าห่มผืนน้อย นอนแนบชิดมารดา
ทว่าในยามนั้นเอง เสียงอึกทึกครึกโครมพลันดังขึ้น!
"ค้นหาทุกห้องบรรทมทีละห้อง ห้ามพลาดแม้แต่ห้องเดียว!"
"ของสำคัญถึงเพียงนี้หายไป ถ้าข้าหาไม่พบ คงทำได้เพียงชูศีรษะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้!"
สุ้มเสียงเกรี้ยวกราดของแม่ทัพใหญ่ทหารม้าผู้เกรียงไกรดังแว่วมาแต่ไกล
พร้อมกับเสียงฝีเท้า เสียงตวาด และเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไม่พอใจจากผู้คนในแต่ละห้องพัก ประหนึ่งหม้อน้ำเดือดพล่าน!
ซูจิ่นหานจวนจะเคลิ้มหลับแล้ว เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวก็ประหลาดใจพลันลุกขึ้น
"เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น?"
"ท่านแม่ทัพหลี่ดูเหมือนทำของสำคัญหาย?" ซูจิ่นหานฟังออกว่าเรื่องร้ายแรง จึงรีบสวมเสื้อคลุมชั้นนอก
เสิ่นจิ่งหวยเดินออกมาจากห้องด้านในอีกห้อง เปิดประตูเรือน พอดีเห็นขันทีผู้หนึ่งเดินผ่านไป "ท่านราชเลขา ตอนนี้จะค้นหาอะไร จึงยาตราทัพใหญ่โตเพียงนี้?"
ขันทีผู้นั้นหายใจหอบหวาดกลัวยิ่ง "คือ... ตราพยัคฆ์ ตราพยัคฆ์ที่ใช้เรียกกำลังทหารรักษาพระนครทั้งหมดนั่น... หายไป!"
"เมื่อครู่แม่ทัพหลี่กลับถึงห้องพัก พบว่าตราพยัคฆ์ถูกโจรกรรม หากคืนนี้หาคืนมาไม่ได้ ในตำหนักนี้ไม่รู้ว่าจะมีคนจำนวนเท่าใดที่ต้องศีรษะหลุดตกพื้น!" ขันทีผู้นั้นกล่าวจบก็เร่งรุดไปข้างหน้า
เมื่อได้ฟัง เสิ่นจิ่งหวยก็ตื่นตระหนกในใจ
ตราพยัคฆ์ถูกโจรกรรม นี่เป็นเรื่องคับขันอย่างที่สุดแล้ว!