คำพูดนี้ออกมา แม่ทัพหลี่ก็ถึงกับตะลึงงัน!
ของที่คนนับสิบออกค้นหากันอย่างพลิกแผ่นดินก็หาไม่พบ แล้วเซียงจวินน้อยแค่เดินเล่นรอบเดียว กลับหาเจอได้หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังพูดกับสัตว์เดรัจฉานอีก ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
แต่เมื่อนึกถึงการแสดงที่แม่นยำเมื่อกลางวัน หลี่ต้าเสี่ยนก็เกิดความเชื่อถือขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงย่อตัวลงทันที
"เชิญเซียงจวินน้อยขึ้นขี่กระหม่อมขอรับ!"
"……ไม่ใช่ ขอเชิญขึ้นหลัง เราไปทูลฮ่องเต้กันเดี๋ยวนี้"
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสี่ยวซุยอันก็ดึงผมของเขา "หลี่ต้าม้า พวกเรายังต้องไปห้องเครื่องก่อนนะเจ้าคะ ไปหาอาหารที่ทำให้ท้องเสียได้ง่าย ๆ ป้อนให้เจ้าดำ แล้วให้มันขับถ่ายตราพยัคฆ์ออกมา"
หลี่ต้าเสี่ยนจำต้องหักเลี้ยว รู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง "ข้าคือหลี่ต้าเสี่ยนนะ… ไม่ใช่หลี่ต้าม้า!"
ไม่นานนัก ท่ามกลางสายตาอันร้อนรนของผู้คน ก็เห็นแม่ทัพหลี่แบกเด็กน้อยไว้บนหลัง พร้อมอุ้มเจ้าดำหนึ่งตัวไว้ในอก เรียกได้ว่าหอบลูกจูงหลานกลับมาถึงแล้ว
เสี่ยวซุยอันโบกมือให้กู้เยี่ยนซานแต่ไกล "ฮ่องเต้เพคะ ตราพยัคฆ์หาพบแล้ว อยู่ในท้องของเจ้าดำนี่เอง"
อะไรนะ?
หาพบแล้วจริง ๆ!
ผู้คนเพิ่งวางใจลง แต่พอเห็นว่าหมาตัวน้อยใหญ่เท่าฝ่ามือพวกเขาก็อดครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อไม่ได้
เวลานี้ เสี่ยวซุยอันกระโดดลงจากหลังแม่ทัพหลี่ อุ้มเจ้าดำลงมา "เอาละ เมื่อครู่ให้เจ้ากินเนื้อมันไปตั้งมาก แถมยังกรอกน้ำเย็นอีก รีบขับตราพยัคฆ์ออกมาเร็วเข้า"
ชายาอ๋องลั่วหัวเราะเย็นทันที "เซียงจวินนี่บ้าไปแล้วรึ พูดกับสัตว์เดรัจฉาน มันจะฟังเข้าใจและทำตามได้อย่างไร การให้ทุกคนมารอเช่นนี้ มิใช่ก่อกวนวุ่นวายไปเปล่า ๆ หรือ"