อ๋องลั่วไร้ข้อโต้แย้ง ได้แต่ฝืนใจเดินออกไปด้านหน้า
พอยืนนิ่งแล้ว เสี่ยวซุยอันก็หยิบหินก้อนเท่ากำปั้นยัดใส่มือเขา
"นี่...จะให้ทำอะไร?" อ๋องลั่วงุนงง
เสี่ยวซุยอันสีหน้ามั่นอกมั่นใจ หันไปทางทุกคน "ข้าจะแสดงกลกับท่านอ๋องลั่ว เรียกว่า กลทายใจเสี่ยงตาย!"
คนในงานได้ฟังก็ตื่นเต้นกันถ้วนหน้า
กู้เยี่ยนซานจิบชา แววตาอ่อนโยน จ้องไม่กะพริบ
ไม่ต้องคิดเลย เจ้าหนูน้อยนี่ต้องทำให้ทุกคนตะลึงแน่
ท่านกั๋วกงยิ่งสงสัย "กลทายใจอะไรนะ? เสี่ยวซุยอันลูก พูดตามตรง ท่านกั๋วกงไม่เคยได้ยินกลนี้เลย"
"เพราะข้าคิดเองน่ะสิ ทุกท่านแค่รอดูก็พอ!"
เสี่ยวซุยอันกระแอม แล้วหันไปหาอ๋องลั่ว "เดี๋ยวข้าจะถามท่านสองสามข้อ ถ้าตอบความจริง ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
"แต่ถ้าโกหก หินในมือท่านจะลงโทษท่าน แม่นยำนัก!"
อ๋องลั่วตอนแรกยังประหม่า นึกว่าจะให้ทำอะไร พอได้ฟังกลับดูแคลน "ชิ อย่ามาทำเป็นลึกลับ ก้อนหินตายซากจะมีฤทธิ์ถึงเพียงนี้? เช่นนั้นข้าขอประมือสักหน่อย!"
เสี่ยวซุยอันย่อม "สนอง" เขา ข้อแรกก็เบะปากถาม "ท่านอ๋องลั่ว ปีนี้อายุเท่าไร?"
อ๋องลั่วโกรธจนตาค้าง "ถามอายุควรถามว่ามากน้อย ข้าสี่สิบสาม อยู่ในวัยฉกรรจ์!"
คนด้านล่างจ้องหิน ไม่ได้โกหก หินจึงไม่มีปฏิกิริยา
"เช่นนั้นปกติท่านอาบน้ำกี่วันครั้ง?" เสี่ยวซุยอันบีบจมูก คราวนี้ถอยหลังหลายก้าว
อ๋องลั่วเชิดหน้าอย่างไร้ยางอาย "หน้าหนาวสองเดือน หน้าร้อนยี่สิบวัน ข้าเกิดมาก็มีกายหอมติดตัว ไม่ต้องชำระบ่อย!"
ชายาอ๋องลั่วร้อนใจ นั่นมิใช่กายหอมนะเพคะท่านอ๋อง! เป็นกลิ่นเต่า!