“ไป แจ้งคนของเราในค่ายทหาร เตรียมพร้อมรอคำสั่ง ในวันครบรอบสวรรคตของพระเชษฐา ข้าจะต้องเห็นด้วยตาตนเองว่ากองทัพปีกทั้งกอง ร่วงหล่นต่อหน้าประชาชนทั่วทั้งเมือง!” หลี่เสวียนตัดสินใจแทบจะในทันที
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่อาจปล่อยให้กู้เยี่ยนซานได้ใจในวันนั้นเป็นอันขาด
เดิมที หลี่เสวียนคิดว่า หลังจากพบซุยอันวันนี้แล้ว จะออกจากเมืองหลวงไปซ่อนตัวรอคอยสักระยะ
แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไปไม่ได้เสียแล้ว!
จอมเวทย์ใหญ่จากแคว้นตะวันตกได้ยินก็ขมวดคิ้ว “แต่นายท่าน ฐานะของท่านกำลังจะเปิดเผย หากยังไม่ออกไป อันตรายยิ่งนัก”
หลี่เสวียนยกมือ ใบหน้าขาวผ่องยังคงมีแววโกรธกรุ่น “ไม่เป็นไร หากมีหลักฐาน ท่านโหวคงลงมือไปนานแล้ว”
“อีกเจ็ดวันหลังจากดูการแสดงยุทธ์เสร็จ ข้าจะไปสมทบกับเจ้า ตอนนั้นค่อยไปก็ยังทัน”
จอมเวทย์ใหญ่จากแคว้นตะวันตกเต็มไปด้วยความกังวล ทว่ามองดูสีหน้ามั่นอกมั่นใจของอีกฝ่าย
สุดท้ายก็ได้แต่เอามือแตะไหล่ ก้มศีรษะกล่าว “แล้วแต่นายท่านจะบัญชา”
หลี่เสวียนชำเลืองมองเขา “เวลาของเราไม่มากแล้ว รีบไปจัดการเสีย ครานี้ต้องทำให้งดงาม ให้การแสดงยุทธ์ครั้งนี้กลายเป็นรอยแปดเปื้อนตราบชั่วชีวิตของกู้เยี่ยนซาน!”
จอมเวทย์ใหญ่จากแคว้นตะวันตกหยิบถุงผ้าสีดำออกมากำไว้ในมือ “ท่านวางใจได้ กระหม่อมรู้แล้วว่าควรทำเช่นไร”
หลี่เสวียนมองไปไกลๆ แววตาสงบนิ่ง
คิดจะสำแดงอำนาจต่อหน้าประชาชนอย่างนั้นหรือ?