ไม่คิดว่าขณะนี้ จู่ ๆ ก็มีทหารกองทัพปีกสองนายพุ่งออกมา คราหนึ่งก็กดตัวแม่ครัวคนนั้นลงกับพื้น
เสิ่นรั่วเยวียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา จ้องมองนาง “เจ้าครึ่งค่อนวันนี้ ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ กิริยาผิดปกติ ขอแนะนำให้เจ้าสารภาพตามจริง ว่าต้องการทำสิ่งใดในกองทัพ จะได้ทรมานกายน้อยลง!”
เสี่ยวซุยอันวิ่งเข้าไปกอดแขนเขา กระพริบตา “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะท่านพ่อ พวกท่านพบว่านางผิดปกติตั้งแต่แรกแล้วหรือ”
“ถูกต้อง จับตามองมาตลอด” เสิ่นรั่วเยวียนก้มศีรษะ ลูบศีรษะนาง “ถูกแล้ว เจ้าเรียกท่านพ่อมีเรื่องอันใด”
เสี่ยวซุยอันรีบชี้ไปที่แม่ครัวคนนั้น “ข้าต้องการบอกท่านพ่อว่า นางกำลังลงกู่ให้บรรดาอาลุงทหารกองทัพปีกที่นี่บนร่างกาย!”
อะไรนะ
แม่ครัวบนพื้นหน้าซีดเผือดในทันใด
“เจ้า เจ้าถึงกับมองออกหรือ” หัวใจของนางร่วงลงสู่หุบเหว
เดิมคิดจะกัดฟันไม่ยอมรับ อย่างไรเสียคนทั่วไปก็มองไม่เห็นกลุ่มกู่ แต่นึกไม่ถึงว่าเด็กสาวคนนี้จะร้ายกาจถึงเพียงนี้
เสิ่นรั่วเยวียนคิ้วขมวดแน่น กระทั่งวิชาชั่วร้ายยังใช้ ฝีมือของหลี่เสวียนคาดเดายากยิ่งนัก!
ดีที่ นับตั้งแต่ตัดสินใจวางกับดักนี้
เขาก็สั่งให้คนสนิทในค่าย ตั้งรับอย่างเข้มงวดเต็มที่ จะปล่อยผู้ใดที่มีพฤติกรรมผิดปกติไปไม่ได้
กล้าทำร้ายพี่น้องในค่ายทหารของเขาหรือ ก็คือหาที่ตาย!
“คนมา ตัดมือทั้งสองของนางทิ้งเสีย ดูซิว่านางจะลงกู่อย่างไรได้อีก!”
“ตัดแล้วยังไม่สารภาพ ขาทั้งสอง แขน ขาท่อนบนและล่าง ทุกส่วนของร่างกาย ก็ไม่ต้องเหลือไว้!” เสิ่นรั่วเยวียนแววตาดำมืด น้ำเสียงเย็นเยียบ
เสี่ยวซุยอันเบิกตากว้าง ถือว่าได้เห็นอีกด้านที่เด็ดขาดโหดเหี้ยมของท่านพ่อ
หลังจากนั้น นางก็ถูกอุ้มออกไป ไปช่วยถอนกู่ให้ทหารกองทัพปีกคนอื่น ๆ ที่ถูกต้องตัว
ส่วนแม่ครัวคนนั้น จะมีจุดจบเช่นไร เสิ่นรั่วเยวียนย่อมไม่ให้ก้อนแป้งน้อยของตนเห็นเรื่องนองเลือดเช่นนั้น
จนกระทั่งเสี่ยวซุยอันได้พบแม่ครัวอีกครั้ง ก็เป็นวันมหาพิธียุทธเจ็ดวันให้หลังแล้ว
วันประลองยุทธวันนี้ บนลานประลองธงโบกสะบัด
ทหารกองทัพปีกใต้ลานประลอง เตรียมพร้อมประจำที่เรียบร้อย
เหล่าทหารกองทัพปีกที่สวมเกราะเป็นระเบียบ ยืนอยู่บนลานสูง แสดงให้เห็นถึงความสง่างามน่าเกรงขาม