ในปีนั้น เรื่องที่ถูกกองทัพกบฏปิดล้อมไล่ตาม เกี่ยวข้องกับความลับมากมาย เป็นความลับที่อดีตฮ่องเต้ไม่ทรงยอมให้แพร่งพราย
ดังนั้นเรื่องราวต่างๆ ที่ท่านผู้เฒ่าเสิ่นช่วยชีวิตพระไทเฒ่าไว้ จึงถูกปกปิดไปด้วย
แม้แต่เสิ่นรั่วเยวียนก็ไม่ทราบ ว่าบุญคุณที่ท่านผู้เฒ่าเสิ่นมีต่อพระไทเฒ่า แท้จริงคือบุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้
นับประสาอันใดกับผู้อื่น
ขันทีใหญ่ทราบว่าสืบยาก ต้องเสียแรงมหาศาล "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกลับไปแล้ว จะให้องครักษ์ลับไปจัดการ"
เวลานี้ ภายในตำหนักหัวเจ๋อ
พระไทเฒ่าทรงคุกพระชานุในห้องพระมาครึ่งวันแล้ว
ควันธูปลอยอ้อยอิ่ง พระองค์ประทับอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางเงาควัน
"นายหญิงเฒ่า" โจวมามาเดินเข้ามา พลันเห็นพระบรมสาทิศลักษณ์ของอดีตฮ่องเต้หลายภาพวางอยู่บนโต๊ะ
"นี่ท่าน...?" นางลังเลครู่หนึ่ง
พระไทเฒ่าทรงสะสางความคิดทั้งหมดแล้ว ทรงถอนพระทัย "ซูฟาง เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่า จิ่งหวยแห่งจวนโหวมีใบหน้าคล้ายอดีตฮ่องเต้ถึงสิบส่วน"
ครั้งแรกที่พบเสิ่นจิ่งหวย ทั้งนายบ่าวต่างตกตะลึงยิ่งนัก
โจวมามาย่อมจำได้แม่น "เช่นนั้น ท่านทรงสงสัยว่า องค์ชายแปดของเราก็คือ..."
"ใช่แล้ว คือรั่วเยวียน!" พระไทเฒ่าไม่อาจกลั้นความตื่นเต้นได้
ทรงใคร่ครวญอย่างละเอียดมาครึ่งวัน
พระนางแทบจะแน่พระทัยแล้วว่า โอรสที่พระนางประสูติในปีนั้น ถูกท่านผู้เฒ่าเสิ่นเก็บไว้
"ไม่ว่าจะอายุ รูปลักษณ์ หรือการชี้นำจากประตูเสวียนพยากรณ์ ล้วนตรงกันหมด!"
พระไทเฒ่าทรงเงยพระพักตร์ขึ้นอีกครั้ง พระหฤทัยราวกับถูกมีดกรีด น้ำพระเนตรขุ่นไหลอาบพระปราง
ตรงกันแล้ว
ทุกสิ่งตรงกันหมด
มิน่าล่ะ ท่านผู้เฒ่าเสิ่นจึงลำเอียงมาตลอด ไม่โปรดบุตรเล็ก