“โธ่เอ๊ย อบอุ่นเหลือเกิน” ก้อนแป้งข้าวเหนียวน้อย ๆ ถึงกับเหวี่ยงขาสั้น ๆ กลางอากาศ สบายใจจนครวญครางเบา ๆ สองครั้ง
ยามนี้นางราวกับกำลังนอนอยู่บนก้อนเมฆ ทั้งร่างเบาสบายจนแทบจะลอยขึ้นฟ้า
แสงทองพลันพุ่งออกมาจากคัมภีร์มาร คอยพิทักษ์คนตัวเล็กอย่างแน่นหนา!
กระทั่งเสียงเรียกกันระงับเพลิงของเหล่าทหารดังแว่วมาจากไม่ไกล เสี่ยวซุยอันจึงค่อยตื่นขึ้น
พอลืมตาก็เห็นตัวเองลอยอยู่กลางอากาศ ก้อนแป้งน้อยแรกทีตะลึงจนปากน้อยอ้ากลมโอ๋ ตีปีกตะบึงสองสามที ก่อนจะมองเห็นแสงเพลิงเบื้องหน้า
คัมภีร์เซิงโมยวนยังคงเร่งพลังมารต่อไป!
“เจ้าตัวเล็ก ห้ามขยับ!”
“ถ้าตกลงไป ข้าผู้เป็นมารไม่รับผิดชอบ!”
ไม่ช้า แสงทองก็อุ้มร่างเล็กของซุยอัน ทีละนิดทีละหน่อย วางนางลงบนพื้นอย่างมั่นคง
เห็นเพลิงเพิ่งถูกดับ เสี่ยวซุยอันเบิกตากว้าง รู้แจ้งทันทีว่าคัมภีร์มารคือผู้ช่วยชีวิตนาง!
ก้อนแป้งน้อยดีใจยิ่งนัก ยกเท้าเปล่า ๆ ขึ้นเข็น ทำท่าจะเข้าไปกอดคัมภีร์มารที่ลอยกลางอากาศ
“คัมภีร์ทองคัมภีร์ทอง เจ้าช่วยข้าอยู่ใช่ไหม ขอบคุณนะ”
ยามนี้เอง คัมภีร์เซิงโมยวนถึงกับอึ้งงัน
เดี๋ยวเถอะ ตนกำลังทำอะไรอยู่?
ในฐานะมารฮององค์จริง ที่ถูกสลักตราประทับแห่งความชั่วร้ายมาแต่ไหนแต่ไร แท้ทว่าบัดนี้กลับลงมือช่วยลูกมนุษย์ตัวเล็กด้วยตนเอง ช่างเป็นสิ่งไร้สาระเหลือคณา
คัมภีร์เซิงโมยวนเปลี่ยนสีพลัน กำลังจะหลบหนีจากเสี่ยวซุยอัน
ทว่ายามนี้ คนตัวเล็กได้คว้าคัมภีร์มารไว้ได้แล้ว กอดรัดแนบอกดุจสมบัติล้ำค่า
คนน้อยนุ่มนวลหอมหวาน ศีรษะมีกลุ่มผมเล็ก ๆ ยุ่งเหงิด!
ยังดีใจกระโดดโลดเต้นอยู่นั่น