ว่าแล้ว นางก็หันไปมองพ่อค้าปลา "ขอร้องหน่อยนะ ช่วยผ่าท้องปลาตัวนี้ให้หน่อยได้ไหม"
พ่อค้าปลาอึ้งงัน หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นยังค้างอยู่ที่หางตา
เมื่อรู้ตัวทัน เขารีบพยักหน้าหงึกๆ ปาดน้ำตาแล้วกล่าวว่า "เด็กน้อย แค่เพียงวันนี้ที่มีแต่เจ้าช่วยพูดหาหญิงข้า ปลาตัวนี้ข้าให้เจ้าฟรี!"
พูดจบ เขาหยิบมีดฆ่าปลาขึ้น มือขึ้นคมลง
ผ่าท้องปลาออกอย่างคล่องแคล่วว่องไว
สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจคือ เมื่อมองเข้าไปภายในท้องปลา กลับมีตำราขนาดครึ่งฝ่ามือสีดำมืดสนิทถูกแกะสลักอย่างประณีตนอนอยู่ นั่นคือ "ตำราเหล็ก"
สายตาของทุกคนต่างถูกดึงดูดเข้ามาในทันที
"นี่มันของอะไรกันนะ ตำราเขียงหนังสือที่ไหนจะทำจากเหล็กได้"
"ตำราเล่มนี้ไม่ใช่ของธรรมดา"
"คงล่องลอยอยู่ในทะเล แล้วถูกปลากลืนเข้าไปในท้อง"
พ่อค้าปลาชี้ไปที่ตำราเซิ่งโมหยวนแล้วตะโกนเสียงดัง "ก็ของวุ่นวายนี่เองที่เรืองแสงอยู่ในท้องมัน หญิงข้าเห็นกับตาตัวเองเลย!"
ตำราเซิ่งโมหยวนยามนี้ไม่ขยับแม้แต่น้อย เฉกเช่นเศษเหล็กไร้ค่า
"ช่างน่าขันนัก เสือที่ตกยุกต์ถึงกับถูกหมาเหยียบย่ำ ข้าผู้เป็นมารกลับถูกปลาตัวหนึ่งกลืนกิน? หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ข้าจะหน้าไปเปิดหน้าไปหาใครได้อีก!"
"พวกมนุษย์เสียงดังวุ่นวายพวกนี้ จะยังอึกทึกอีกนานเท่าใด"
"อย่าคิดจะพาข้ากลับบ้านไปเด็ดขาด!"
เสียงแห่งมารดังต่อเนื่อง พร้อมเสียงบ่นพึมพำที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ลอดเข้าหูของเสี่ยวซุยอัน
อาไซอิจินโจ้ไม่กล้าปลุกมันขึ้น เกรงว่าอายุขัยของตนจะลดทอนลงไปอีก