ก้อนแป้งน้อยกอดแขนกู้เยี่ยนซานไว้แน่น ปากจิ๋วพูดรัวเร็ว ทยอยเล่าทุกสิ่งที่ได้ยินมาหมด
กู้เยี่ยนซานเบิกตาแคบลงชั่วขณะ เมื่อฟังจบจึงไม่อาจกลั้นถอนใจ "ว่าอย่างไรนะ! ที่แท้ก็คือเช่นนี้!"
"เสบียงธัญญาหารที่เรือรบต้องการ กลับลำเลียงลับจากในเมืองออกทะเลเสียอย่างนั้น!"
วะแล้วจึงเป็นเช่นนั้น สองวันมานี้เมื่อใช้กล้องพันตา เขามักเห็นฝูซางฝั่งเรือรบนั้นพวกวนูถือโซ่เหล็กกับตะขอเหล็กอยู่เสมอ ดูท่าจะเพื่อรับของเหล่านี้จริง ๆ
ช่วงเวลานั้นเอง ตำรามารศักดิ์สิทธิ์ก็แข็งค้างทั้งองค์ ได้แต่เงียบงัน
เดี๋ยวเถิด ทำไมเด็กสาวน้อยคนนี้ถึงรู้เรื่องนี้ได้ล่ะทันที… หาใช่…
นางฟังเสียงของตนเองได้จริงหรือ!
นึกถึงสองวันมานี้ที่พึมพำกับตัวเองไปนักต่อนัก แท้จริงถูกฟังกันหมดเกลี้ยง ตำรามารศักดิ์สิทธิ์รู้สึกอายจนสุดหลัง สวรรค์! มารฮ่องเต้อย่างเขา เกียรติภูมิหายสิ้นแล้ว!
ขณะนี้เอง ในดวงใจของกู้เยี่ยนซานกลับพลุ่งพล่านด้วยความสะใจ
หากเป็นเช่นนี้?
ย่อมเป็นโอกาสอันสวรรค์ประทาน ฉะนี้จะได้แก้เกมนี้เสียได้!
เขาเอื้อมมือใหญ่ขึ้นลูบหัวก้อนแป้งน้อย ผมนุ่มฟูนั้นเบามือ ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความเอ็นดู "ต้องขอบคุณซุยอันที่รู้เรื่องนี้ ดาวนำโชคของเสด็จพ่อ! บัดนี้ เสด็จพ่อรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร!"
เสี่ยวซุยอันหรี่ตายิ้มแฉ่ง มิได้เอาเครดิตเลย "เสด็จพ่อ ที่จริงตำรามารเป็นคนบอกข้าน้อยเอง"
แล้วตำรามารหายไปไหน? นางต้องขอบคุณมันให้จับจริงจังสักครั้ง!