ดินแดนเดิมของเทียนเชียงหรือ? เสิ่นรั่วเยวียนขีดเขียนจบ ก็ขมวดดวงตาแนบแน่น
จุดที่เลือกไว้ช่างเหมาะเจาะยิ่งนัก หากยามส่งมอบฝ่ายของอ๋องจินอูลงมือ พวกเขาย่อมมีกองทหารผู้ล่วงลับคอยรับไว้
"แต่ทำมิใช่สามวันต่อจากนี้เล่า มีที่มาแห่งหนใดหรือ" เสิ่นรั่วเยวียนวางพู่กันลง ถามด้วยความสงสัย
เสี่ยวซุยอันแง้มนิ้วอวบนุ่มทีละนิ้ว "คุณพ่อลองนับดูสิ จากบันทึกมือ ยังเหลืออีก 5 วันก็ถึงวันมืดวันแรกแห่งปีเจี้ยจื่อรอบใหม่แล้ว"
"และเวลาภายในภาพย่อมต่างจากภายนอก พอพวกเขาเข้าไปค้นหารอบหนึ่ง ภายนอกก็ผ่านไปอีกสองวันแล้ว"
คำนวณเช่นนี้ ยามที่พวกเขาหากระดูกไม่เน่าไม่พบ เดินออกมาอีกครา ก็ประจวบเป็นวันที่ห้าพอเหมาะ!
การวางกลไว้ยามนี้ ย่อมไม่เหลือที่ว่าให้พวกเขาแก้ตัวเลย
ทุกสิ่งลงตัวประณีต!
เสิ่นรั่วเยวียนดั่งตื่นจากม่านหมอก หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง บีบแก้มนุ่มนิ่มของลูกสาวเบา ๆ ยิ้มกว้างเปี่ยมเมตตา
"เจ้าตัวเล็กเอ๊ย ปกติไม่ชอบอ่านตำรา ใครจะคิดว่าเรื่องเช่นนี้กลับนับได้แจ่มชัด สมองน้อย ๆ หมุนไวไม่เบาเลยนะ!"
เสี่ยวซุยอันถูกบีบจน "โอ๊ย" สองครา แยกปากยิ้ม แกล้งโกรธวิ่งหนีไป
"คุณพ่อกำลังชมหนูอยู่หรือ?"
"แต่ก็มีเพียง 5 วันเองนี่นา เรื่องเช่นนี้แง้มนิ้วก็นับออกแล้ว แม้นับไม่ได้ก็ยังมีแง้มเท้าอีก ไม่ต้องคำนวณอะไรเลย!" เสี่ยวซุยอันสงสัยเต็มประดาว่า คุณพ่อแค่ต้องการย้ำว่านางไม่ชอบอ่านตำราเท่านั้น